سبز نوشت هاي دارا

زیبایان شهر من نمی جنگند، و پیروز می شوند

2011-06-28T11:33:00.000-07:00

این روزها در تمام گذرگاه ها و معابرشهرمان، موجوداتی عبوس و کج خلق به کمین نشسته اند. این قسم خوردگان امنیت اخلاقی، برای متر کردن میزان بدحجابیِ رهگذران علاوه بر بخشنامه ی بسیاردقیقی که در جیب بغل شان دارند، از منبع دیگری هم بهره می برند که پدیده ای منحصر به فرد در تاریخ پلیس ها و امنیت چی های این روزگار است. منبع الهام بخش آنها همان است که در دل پیچ و خم های بی پایان جنگلی انبوه نرها را به جفت شان می رساند. همان که نه تنها ضامن بقای نسل هر موجودی بر خاک، بلکه باعث ماندن زیباترها و رفتن زشت تر ها می شود: راز بقا! و عجبا وحیرتا که اینان در تلاش برای معکوس به کار بستن آنند. ماموران امنیت اخلاقی سرگذرها ایستاده اند تا به حکم غریزه زیباترها جدا کنند برای حذف. این درست است که همیشه زشت ترین ها بوی زیبایی را از چند فرسخ دورتر از دیگران تشخیص می دهند. اما آیا کسی به اینان نگفته است که طبیعت در انتخاب هایش چقدر بی رحم و بی پرواست؟! به راستی خدای عبوس و سامی ایشان در جنگ با زیبایان شهر من چقدر دوام خواهد آورد؟!

در خواست جدی از بالاترین

2011-05-20T10:24:00.000-07:00

مدیران عزیز بالاترین.. اگر امنیت کاربران بخصوص داخل ایران برای تان مهم است چرا سرویس https را راه اندازی نمی کنید. شناسایی کاربران ایرانی برای ای اس پی ها در حال حاضر اصلا کار سختی نیست.

پیک شادی، پیک شادی لعنتی ... اما

2011-04-02T06:32:00.000-07:00

خاطرات خود را از پیک های شادی و مشق های عید در میان بگذارید.
در ضمن در فیس بوک مکانی برای در میان گذاشتن خاطرات بچه های دهه ی شصت و هفتاد از مشق های عید نوروز یا همان پیک شادی ایجاد شده است. از نتیجه ی این مطالب و افرادی که مایل باشند در تهیه یک فیلم در این باره استفاده خواهد شد

ضرب و شتم شدید افشین اسانلو در اوین

2011-03-13T03:25:00.000-07:00

طبق آخرین اخبار خارج شده از اوین افشین اسانلو در بند 209 بوده و طوری او را زده اند که تعداد زیادی از دندان هایش را از دست داده است. ضاربین برای کتک زدن او از کابل هم استفاده کرده اند

خودکشی مشکوک برادر اکبر امینی ،قهرمانی که بالای جرثقیل رفت

2011-03-13T03:22:00.000-07:00

این اخبار موثق است و از داخل زندان خارج شده است. اکبر امینی جوان قهرمانی که با بالا رفتن از جرثقیل سپاه در چهارراه قصر تهران دستگیر شد، تا دیروز 21 اسفند 89 در اوین و بند 209 بوده است. دیروز صبح به او خبر می دهند که برادرش خودکشی کرده است . بچه های بند برایش ختم میگیرند و سپس اعلام میکنند که اگر به او برای ختم برادرش مرخصی داده نشود اعتصاب غذا میکنند. 120 نفر در این اعلام بوده اند و ناهار هم نخوردند. سپس با مرخصی او موافقت می شود و از زندان خارج می گردد. آقای امینی شخصیت برادرش را کاملا به دور از امکان خودکشی دانسته است.برادر او فعالیت سیاسی نداشته اما برای انتقال مطالب دلخواه حکومت تحت فشار بوده است

نقشه ی راه سرنگونی دیکتاتور

2011-02-28T05:13:00.000-08:00

مطالب ذیل برگرفته از وبلاگ29خرداد وردپرس است که به نظرم نقشه ی نسبتن دقیقی است:
1. مردم باید عصیان کنند. دیگر کسی از دیکتاتور و ساختار حکومت وی تبعیت نکند.
2. تزلزل در ارکان حکومت وی مانند نهادهای کشوری و لشکری ایجاد شود. به عبارت ساده تر، یعنی باید اداره ها، شرکت ها و از همه مهمتر نیروهای نظامی و انتظامی دیگر از دیکتاتور تبعیت نکنند. اعتصابات نمونه مشخص دیگری از این تزلزل هستند.
3. شخصیت ها و گروه های صاحب نفوذ در جامعه که نقش مهمی در مشروعیت بخشی به دیکتاتور دارند، باید حساب خود را از وی جدا کنند.

اما چگونه به این وضعیت برسیم؟ اجازه دهید ببینیم چگونه یک ماشین به سرعت بالای 100 کیلومتر در ساعت می رسد. راننده ابتدا ماشین را در دنده یک قرار داده و به آرامی کلاج را آزاد می کند. به موازات آن نیز گاز می دهد. به تدریج که ماشین راه افتاد، راننده ماشین را در دنده دو قرار می دهد و این روند ادامه پیدا می کند.

به عبارت ساده تر، برای رسیدن به هدف باید گام به گام حرکت کرد، اما با داشتن یک هدف و برنامه مشخص. در شرایط فعلی که به تدریج راهپیمایی ها شکل می گیرند، ما هنوز در ابتدای دنده یک هستیم. پس هنوز ظاهر کشور در آرامش است و زندگی عادی جریان دارد. همچنین قدرت سرکوب حکومت بر قدرت مردم فایق است. اما این آغاز راه است.

برای آن که به دنده دو برسیم، باید این تناسب را به هم بزنیم. باید در کشور فضای تغییر حاکم شود. همگان باید درک کنند که اتفاق بزرگی در کشور در شرف رویداد است. به این منظور باید راهکارهای متعددی را در پیش گرفت. برخی از آنها که به ذهن من می رسد به شرح زیر است.

1. موتور تغییر مردم و خواست آنها است. بنابراین مردم خود باید بپاخیزند و حرکت کنند. هر کس باید به سهم خود در تشجیع دیگران و ایجاد فضای تغییر فعالیت کند.
2. باید فضای تغییر را به جو عمومی جامعه ببریم. فضایی که اکنون در اینترنت وجود دارد باید در عرصه کشور ملموس شود.
3. اعتراض به رژیم امری است که محدود به زمان و مکان خاصی نیست. باید هر روز و در هر مکانی که امکان آن وجود دارد و به هر شکل ممکن این کار صورت گیرد.
4. برای آن که جو تغییر در جامعه کاملا ملموس شود، راه های بسیار زیادی وجود دارد. برخی از راه ها که قبلا هم استفاده شده اند و بسیار موثر بوده اند، چنین هستند:
1. شعار نویسی در خیابان ها و کوچه ها
2. شعار نویسی بر روی اسکناس ها
3. چسباندن فراخوان ها و اعلامیه ها بر در و دیوار شهر
4. استفاده از هر گردهمایی عمومی مانند مسابقات فوتبال یا چهارشنبه سوری برای سر دادن شعار
5. تکثیر شعارها و فراخوان ها و پخش آن در سطح شهر
6. و از این دست کارها که علاوه بر آن که کم هزینه هستند، جو جامعه را ملتهب می کنند.
5. مردم باید خود گروه و دسته تشکیل دهند. ببینید جمهوری اسلامی چگونه در هر محل و هر شرکت و هر دهاتی یک گروه بسیجی راه انداخته است. همین کار باید توسط مردم صورت گیرد. در هر محل، هر شرکت و هر سازمانی گروه های جنبش سبز می توانند شکل گیرند (مثلا جوانان شهرک راه آهن، اهالی نازی آباد، اهالی قلهک، هواداران جنبش سبز شرکت ایران خودرو، …). این دسته ها کاربردهای بسیار موثری در پیشبرد جنبش دارند.
1. این گروهها با حمایت از فراخوانها باعث می شوند که خبر این فراخوانها و میزان اعتبار آنها در میان مردم پخش شود.
2. افراد یک گروه می توانند برای حضور در یک راهپیمایی با هم هماهنگ کنند. به این ترتیب، هم امنیت آنها در راهپیمایی بیشتر می شود و هم احتمال موفقیت آنها در شکل دادن به یک تجمع بیشتر می شود.
3. این دسته ها می توانند در مرحله بعد در شکل دادن به اعتصابات نیز بسیار موثر باشند.
4. در فردای پیروزی جنبش، این دسته ها می توانند با ادامه دادن به فعالیت خود اجازه ندهند که یک گروه یا دسته جنبش را به نام خود مصادره کند و خواست خود را به جای خواست جنبش بنشاند.
6. هدف راهپیمایی ها آن است که جو جامعه را ملتهب کرده و کنترل شهرها را از دست دیکتاتور خارج کند. بنابراین راهپیمایی ها نباید برنامه مشخصی برای جمع شدن در یک مکان داشته باشند. یک راهپیمایی باید کل سطح یک شهر را ملتهب کند. گستردگی جغرافیایی یک راهپیمایی علاوه بر آن که حکومت را در سرکوب آن ناتوان می کند، جنبش را به تمام محلات شهرها گسترش می دهد و به مردم این امکان را می دهد که به سادگی به تجمعات بپیوندند. در مراحل بعدتر، حتی ممکن است که بتواننند بخش هایی از سطح شهر را از کنترل نیروهای حکومت خارج کنند و عملا کنترل شهر را در دست بگیرند.
7. بسیاری از سایت ها فیلتر است و بنابراین اطلاع رسانی در سطح اینترنت نیز به سختی صورت می گیرد. پیشنهاد می شود که هر فردی مستقلا خود اقدام به ارسال اخبار به دوستان و آشنایانش کند. یعنی هر فرد یک ایمیل بسازد و از طریق آن بدون آن که شناسایی شود اخبار را به دوستانش بفرستد. به این منظور آدرس کسانی که برای آنها ایمیل می فرستید را در bcc قرار دهید. این کار به ویژه توسط کسانی که در خارج از ایران هستند بسیار موثر است.
8. جنبش سبز ضد خشونت است اما در برابر خشونت می ایستد و اجازه نمی دهد تا حاکمیت با خشونت خود، جنبش را مرعوب کند. برای شروع مناسب است یک قانون را به کار ببریم. اگر نیروهای سرکوب تلاش کردند تا فردی را دستگیر کنند، به آنها حمله ور شده و از آن فرد دفاع کنیم. به عبارت ساده تر، نباید اجازه داد هیچ فردی دستگیر شود.
9. باید به صورت فعال در برابر ماشین تبلیغ رژیم ایستاد و از آن نهراسید.

هر زمان که کشور در تب و تاب تغییر قرار گرفت و جو تغییر تمام کشور را فرا گرفت، ماشین جنبش در دنده دو است.

استفاده از گازهای شیمیایی جدید خطرناک علیه مردم ایران

2011-02-23T04:05:00.000-08:00

پایگاه اطلاع رسانی پزشکان ایران طی نامه ای به بان کی مون دبیرکل سازمان ملل خواستار اقدامات فوری آن سازمان جهت جلوگیری از استفاده گازهای شیمیایی مخرب علیه تظاهرکنندگان در ایران توسط نیروهای پلیس ضد شورش رژیم گردید.

در این نامه ضمن برشمردن خطرات آنی و درازمدت استفاده از این نوع گازها بر تظاهرکنندگان و حتی مردم عادی ساکن در شهرهای محل تظاهرات و خطرات زیست محیطی اینگونه گازها, خواستار اعزام گروه کارشناسی به ایران , برای بررسی ابعاد استفاده از این گازهای شیمیایی خطرناک گردید که در قالب گازهای اشک آور جدید به سمت معترضین خیابانی شلیک می گردد. گازهای شیمیایی جدید بدلیل ایجاد ترس و وحشت در مصدوم به” گاز ترس” نیز شهرت یافته اند. متن کامل نامه به این شرح است:

دبیر کل محترم سازمان ملل

آقای بان کی مون

همانطور که شاید در اخبار این روزها شنیده باشید چندی است که نیروهای امنیتی ایران برای مقابله با مردم در تظاهرات خیابانی شهرهای ایران از نوعی گاز شیمیایی جدید استفاده می کنند که بدلیل آثار زیانبار بر انسانها و محیط زیست , نگرانی های زیادی را برای اینجانب و همکاران من در سرتاسر ایران بوجود آورده است.

این گازها که حاصل تجربیات واحد پدافند شیمیایی , میکروبی سپاه پاسداران در طی جنگ هشت ساله ایران و عراق می باشد , اولین بار بطور آزمایشی در اعتراضات خیابانی سال 2009 بصورت محدود مورد استفاده قرار گرفت اما در طی روزهای جاری و بخصوص در جریان تظاهرات مردم ایران در روزهای 25 بهمن و اول اسفند امسال بصورت گسترده علیه مردم ایران مورد استفاده قرار گرفته است .

هرچند استفاده از گازهای اشک آور معمولی که عموما حاوی ترکیبات گوگرد بوده و پس از آزاد شدن , تولید اسید سولفوریک می کند و باعث ایجاد سوزش در چشم و بینی می گردد نیز عملی غیر انسانی و ناپسند است اما بدلیل نیمه عمر کوتاه این مواد و اندک سازگاری با محیط زیست, خیلی نگران کننده نیست. اما گازهای شیمیایی جدید که بدلیل ایجاد ترس و وحشت در مصدوم به گاز ترس نیز شهرت یافته است, علاوه بر ترکیبات فوق حاوی CHLOROBENZALDOXIM NITRIL و باران زرد و مقادیر کمی از گازهاي اعصاب مانند سارين، تابون و يا سومان نیز هست که اینها تركيبات آلي فسفردار و جزو سموم ارگانو فسفره هستند و در برخی موارد سبب بروز علائم شدیدی در بین مصدومان این گازها مانند سرگيجه، درد قفسه ي سينه ، سردرد شديد ، دو بيني و تاري ديد ، خستگي تهوع، استفراغ، استفراغ خونی ، دردهاي شكمي و افزايش ترشحات دهان، بيني، چشم و سیستم تنفسي و دردهای شدید عضلانی میگردد. در موارد متعدد در آزمایش خونی که از مصدومان توسط همکاران ما گرفته شده است در خون آنها مقاديري فنيل انالين؛ نيتريت و گوگرد ديده شده و سطح اوره خون آنها نیز بالا بوده است . همچنین بدلیل تاثیر بر DNA می تواند سبب عوارض دیررس و تغییرات کارسینوژنیک و سرطانزایی در انسان نیز شود. و بعلاوه بدلیل نیمه عمر طولانی با شسته شدن توسط آب باران در خیابانها و سرازیر شدن به مزارع پایین دست که از آبهای سطحی استفاده می کنند سبب بروز عوارض زیست محیطی دهشتناکی میگردد.

مشاهدات همکاران ما در کلینیک ها و مراکز اورژانس و مطب ها حاکی از آنست که علی رغم گذشت چندین روز از تظاهرات خیابانی 25 بهمن هنوز در برخی موارد علائم مصدومیتهای افرادی که در جریان تظاهرات این روز آسیب دیده اند برطرف نشده و ما نگران عوارض دیررس این گازهای شیمیایی نیز هستیم. و این در حالی است که مصدومان این روزها به میزان بسیار زیادی در شبکه های اجتماعی نظیر فیس بوک و تویتر از بروز علائم جدید مانند استفراغ خونی و دردهای عضلانی شدید و تهوع در خود خبر می دهند که تاییدی بر استفاده از این گونه گازها در سطح وسیع در جریان تظاهرات روزهای اخیر ایران است.

بر اساس پروتكل منع كاربرد جنگ افزارهاي شيميايي و بيولوژيك سال 1925 ژنو که کشور ایران نیز یکی از امضا کنندگان این پروتکل است , استفاده از این گازها غیرمجاز است و از طرفی این سلاحها در سطح خیابانها و معابر عمومی استفاده می گردد که محل رفت و آمد هزاران کودک و زن و مردی است که در این مناطق سکونت دارند و ممکن است در جریان این اعتراضات، شرکت نداشته باشند.

لذا بر اساس مسئولیتی که جنابعالی دارید از شما بعنوان دبیر کل سازمان ملل متحد در آستانه سالروز استفاده حکومت عراق از این گونه سلاحهای شیمیایی علیه مردم حلبچه در سال 1988 , تقاضا دارم در سریعترین زمان ممکن برای توقف استفاده از گازهای شیمیایی که این روزهاعلیه مردم ایران استفاده می شود اقدام کنید و در صورت لزوم گروه کارشناسی برای بررسی اثرات مخرب این گازها بر انسانها و محیط زیست به ایران اعزام نمایید.

دکتر محمد کاظم عطاری

مدیر پایگاه اطلاع رسانی پزشکان ایران

مموتی شاید هنوز قدری فرصت داشته باشی

2011-02-20T01:52:00.000-08:00

آقای محمود احمدی تژاد! ما میدانیم که چقدر دلت میخواهد قهرمان باشی. به عنوان یک رئیس جمهور تحمیلی هم که شده هنوز فرصت داری که حرکتی تاریخی - از اونا که خیلی دوست داری- بکنی و با اعلام حمایت از ملت روند این جریان محتوم را با هزینه ی کمتر برای همه به سرانجام برسانی. مموتی ! گوووش کن. به صدای خیابان ها گوش کن. اون گوشاتو خوب باز کن...

شما رهگذرید...، نکاتی درباره حضور در تظاهرات، ندای سبز آزادی

2011-02-19T22:35:00.000-08:00

توجه داشته باشید استراتژی اول سرکوب‌گران ارعاب است و سرکوب و برخورد هدف ثانویه آنان است. با توجه این استراتژی اولیه است که می‌توان بخش مهمی از آرایش نظامی سرکوب‌گران را فهمید و تشخیص داد که کدام اقدام پرهزینه و کدام اقدام کم هزینه است.

آرایش نیروی سرکوب
اولین چیزی که در هر راه‌پیمایی توجه را جلب می‌کند حضور گسترده نیروهای نظامی و انتظامی از تمامی ارگان‌ها مربوطه مانند سپاه، نیروی انتظامی، و بسیج است. توجه داشته باشید درصد کمی از این نیروها توانایی برخورد دارند.

این نیروهای حاضر در میدان را می‌توان به دو گروه پیاده‌نظام و سواره نظام تقسیم کرد.

در میان پیاده‌نظام سرکوب، نیروهای انتظامی عملا خطری برای شما ندارند چرا که اغلب کارمند هستند و قایل به برخورد تند با معترضان نیستند. دیگر نیروی کم خطر افراد بسیجی و لباس‌شخصی مسن هستند که احتمال می‌دهیم از اعضای بسیج ادارات باشند. گروه سومی که کم خطر هستند و تمایل کمی به درگیری دارند سربازان وظیفه هستند که تنها کارکرد دکوری دارند و نه اراده برخورد دارند و نه برای این کار در نظر گرفته‌ شدند و نه برای این کار آموزش دیده‌اند و نه ابزار برخورد خشن ـ به جز باتوم ـ دارند.

مهم‌ترین و مهاجم‌ترین نیروی سرکوب بسیجیان و لباس شخصی‌های جوان و میان‌سال هستند. از میان نیروهای بسیجی، تنها تعداد معدودی این نیروها انگیزه برای درگیری دارند. مشاهدات روز ۲۵ بهمن نشان می‌دهد بسیاری از نیروهای بسیجی بسیار کم سن و سال هستند و به خصوص در مناطقی که از درگیری دور است به جز حضورشان که به کار استراتژی ارعاب می‌آید تنها وظیفه‌شان هدایت حرکت جمعیت به کوچه‌ها است که به این ترتیب جمعیت را متفرق کنند. با این حال، توانایی بازداشت معترضان را دارند.

دیگر ابزار ارعاب، موتورسواران هستند که سواره‌نظام نیروی سرکوب را تشکیل می‌دهند که خود به سه دسته تقسیم می‌شوند. گروه اول گارد ضدشورش موتورسوار است که لباس‌های مشکی دارند. طوری آرایش می‌گیرند که بیشترین ارعاب را القا کند. در صورت لزوم برخورد شدید می‌کنند. اما دیگر کارکردشان بستن مسیرها است.

گروه دوم موتورسواران بسیجی و لباس شخصی هستند. این گروه اغلب در حال حرکت به مناطق درگیری هستند در اغلب موارد این گروه‌ها یک سرتیم دارند که هیاهوی این جماعت را با شعار‌هایی مانند حیدر، حیدر یا لبیک خامنه‌ای یا فحاشی به رهگذران رهبری می‌کند. باقی تیم موتورسواران تنها برای پرجمعیت نشان دادن تیم سواره نظام حضور دارند و اراده و جرات برخورد با مردم را ندارند. البته برخی از گروه‌های موتورسوار همبستگی بیشتری دارند یا وابسته به نهاد نظامی مشخصی هستند که وظیفه‌شان برخورد در صحنه‌های درگیری است اما در مسیر خود سعی می‌کنند با خشونت مردم را متفرق کنند در مواردی دیده شده است که موتور سواری در انتهای صف موتورسواران در حال فیلم‌برداری است. این موتورسواران بسیار آسیب‌پذیر هستند و وظیفه‌شان تهیه فیلم برای گروه‌های خودی است و تهییج روحیه آنان و احیانا گزارش عملکرد دادن. وظیفه اصلی این موتورسواران ترساندن عابران و معترضانی است که هنوز به مناطق پرجمعیت نرسیده‌اند. برای همین است که حتی در گذرهای فرعی هم حرکت می‌کنند و سعی می‌کنند با ارعاب مردم را از پیوستن به معترضان منع کنند. آن‌ها مقصد مشخصی دارند و در میانه راه به ندرت متوقف می‌شوند.

گروه سومی از موتورسواران منفرد هم وجود دارند که خود به دو دسته تقسیم می‌شوند. گروه اول جزو همان دسته موتورسواران هستند که از گروه جامانده‌اند. این موتورسواران منفرد اغلب بسیار جوان‌اند .و آموزش ندیده‌اند. گروه دوم نیروهای اطلاعاتی هستند که در مسیر تظاهرات حرکت می‌کنند و با رصد کردن جریان جمعیت گروه‌های موتورسوار را هدایت می‌کنند.

در طول راه‌پیمایی...
در مسیر راه‌پیمایی نقاطی مانند میادین و مناطقی نزدیک دانشگاه‌های تهران و شریف و تقریبا مناطق مابین میدان انقلاب تا آزادی هم برای ما و هم برای سرکوب‌گران ارزش استراتژیک دارد. سایر نقاط ارزش ثانویه استراتژیک دارند و پتانسیل تجمع کمتری دارند. به تفاوت مناطق استراتژیک و غیراستراتژیک توجه داشته باشید.

اولین نکته که باید توجه داشته باشید این است که به هیچ وجه با نیروهای سرکوب درگیر نشوید. به خصوص در زمانی که هنوز به مناطق استراتژیک نرسیده‌اید. اغلب مردم بنا به غریزه سعی می‌کنند خود را به میادین و نقاط استراتژیک برسانند و اغلب از درگیری خودداری می‌کنند. میدان‌ها برای نیروی سرکوب اهمیت بالایی دارد و چون اجازه نمی‌دهند مردم به این مناطق نزدیک شوند خود به خود درگیری ایجاد می‌شود. در میانه راه، در جاهایی که مفر گریز ندارد و در جاهای دور از میادین به شدت از برخورد با نیروهای سرکوب خودداری کنید. سعی کنید خود را به میادین یا انتهای مسیر برسانید.

در میانه راه، نیروهای سرکوب ممکن است با شما برخورد و حتی برخورد خشنی داشته باشند. هدف اول آنان دستگیری شما نیست. هدف آنان متفرق کردن و منصرف کردن شما از ادامه مسیر است. توانایی آنان برای دستگیری مردم محدود است و تنها در صورت مقاومت اقدام به دستگیری معترضان می‌کنند.

هدف دیگر آنان هدایت مردم به مسیرهای فرعی است. تا جایی که می‌توانید در برابر این‌که آنان مسیر شما را هدایت کنند، مقاومت کنید. زنان و مردان میان‌سال و کهن‌سال می‌توانند از این سدها عبور کنند. یکی از فرصت‌های راه‌پیمایی‌ها همین‌جاست که نیروهای سرکوب می‌خواهند شما را به مسیرهای فرعی هدایت کنند. سعی کنید با بحث کردن با نیروها به بهانه اینکه به دنبال کاری هستید . بابت اینکه می‌خواهید مسیرتان بروید، سد معبر کنید و سبب جمع شدن جمعیت شوید. نیروهای سرکوب به شدت از سدمعبر و جمع شدن جمعیت هراسانند و تلاش می‌کنند به هر قیمتی که شده شما را به مسیر فرعی هدایت کنند. تنها چند دقیقه ایستادن کافی است.

در صورتی که به مسیر فرعی هدایت شدید، مسیر را به موازات مسیر اصلی ادامه بدهید. مدیریت محل تلاقی مسیر فرعی و اصلی بسیار ضعیف است. یک گروه به شما اجازه گذر نمی‌دهد گروه بعدی نرم‌تر برخورد می‌کند. بنابراین به راه‌تان ادامه بدهید.

در میان مردم نیروهای اطلاعاتی وجود دارند. بحث کردن با نیروهایی که شما را به مسیر فرعی هدایت می‌کنند، بهترین و کم‌هزینه‌ترین راه برای شناخت نیروهای نفوذی است. به محض اینکه متوجه بشوند سد معبر باید خاتمه داده شود، خود را لو می‌دهند و با دیگر نیروهای سرکوب هم‌صدا می‌شوند. اعتراض در این مواقع هم کم هزینه است و هم یخ مردم معترضی را که همدیگر را نمی‌شناسند را می‌شکند. از این فرصت کمال بهره برداری را بکنید.

تا جایی که می توانید تنها و منفرد در راه‌پیمایی شرکت نکنید. به خصوص در معابر فرعی، استراتژی نیروی سرکوب حمله به افراد تنها است. چون اولا از برخورد بسیار می‌ترسند و چند نفری به معترضان حمله می‌کنند و ثانیا با نشان دادن سبعیت قصد ترساندن دیگر رهگذران را دارند. در صورت حمله سرکوب‌گران با معترضان در صورتی که بیش از ۵ یا ۶ نفر به این حرکت اعتراض کنند، مهاجمان عقب می‌نشینند.

موتور، مهم‌ترین رسانه حمل و نقلی سرکوب‌گران است. با ایجاد ترافیک می‌توانید هم آنان را در رسیدن به مقصدشان بازداردید و فرسوده و خسته‌شان کنید.

یکی از پدیده‌های تظاهرات‌ها، هلی‌کوپترهایی هستند که در ارتفاع کمی پرواز می‌کنند. واضح است این هلی‌کوپترها هیچ توان آسیب‌رسانی ندارند. نه می‌توانند آسیب فیزیکی برسانند و نه می‌توانند از تظاهرکننده‌ها عکس تهیه کنند. تنها کارکرد آنها، رصد جریان جمعیت و مدیریت حرکت نیروهای سرکوب است.

در صورت بازداشت
توجه داشته باشید که شما رهگذرید. هیچ شاهدی مبنی بر اینکه شما قصد شرکت در تظاهرات دارید وجود ندارد. در صورت دستگیری هر نوع اتهامی را رد کنید. وارد بحث سیاسی با سرکوب‌گران نشوید. هدف آنان منفعل کردن و جدا کردن افراد فعال‌تر است.

امکانات جمهوری اسلامی برای بازداشت مردم معترض بسیار اندک و محدود است. در صورتی که در زمان بازداشت صبور باشید به ترساندن شما اکتفا می‌کنند و بعد از مدت کوتاهی شما را آزاد خواهند کرد.

خودکشی مشکوک برادر اکبر امینی ،قهرمانی که بالای جرثقیل رفت

2011-02-13T03:05:00.000-08:00

راه کارهایی عملی در نحوه ی حضور در 25بهمن

2011-02-11T01:06:00.000-08:00

تجربه زمان انتخابات به ما می‌گوید که حکومت به زودی راه‌های ارتباطی‌ و اینترنتی‌ را قطع خواهد کرد اگر قرار است روز ۲۵ بهمن همه ما از امام حسین تا میدان آزادی گرد هم آییم حکومت از ساعت اولیه صبح راه‌های ورودی به این مسیر را با نیروهای سرکوبگر پر خواهد کرد و اجازه نخواد داد که جمعیت از یک جا وارد شود و تظاهرات گسترده شکل بگیرد یعنی‌ حکومت اجازه نخواد داد که هسته اولیه برای جذب جمعیت صورت بگیرد پس چاره چیست؟ تنها راهی‌ که می‌توان در این روز قدرت جنبش را نشان داد این است که هر کسی‌ در هر جایی که زندگی‌ می‌کند بر آورد مسیری محله اش را تا میادین و مسیرهایی اشاره شده محاسبه کند و در یک ساعت مشخص به اولین میدان نزدیک محل سکونت رسید و هسته اولیه را آنجا شکل داد اگر تعداد جمعیت زیاد باشد و این هسته اولیه از همان میادین محل سکونت ما شکل گیرد رژیم مجبور است نیروهای خود را پخش کند بنابراین هیچوقت قادر نخواهد بود دست به سرکوب گسترده بزند

به مثال زیر توجه کنید و از روی این مثال هر کسی‌ نمونه اش را در مکان محل سکونتش ترسیم کند و با دوستان و همسایه های محل هماهنگ کند تا بتوان به پیروزی رسید

من ساکن سعادت آباد تهران هستم. اولین میدان بزرگ که نزدیک محل سکونت من است میدان کاج است! با توجه به اینکه در این روز ترافیک هم ایجاد خواهد شد برای آنکه خودم را ساعت۳ به میدان آزادی برسانم باید ساعت ۱ در میدان کاج باشم اگر همه کسانی‌ که در محل سکونت من بر فرض کوچه یکم سعادت آباد ، قصد رفتن به تظاهرات را دارند در ساعت ۱۲:۳۰ از خانه بیرون بیایند در همان کوچه هسته تظاهرات شکل گرفته است یعنی‌ اگر از هر کوچه راس ساعت ۱۲:۳۰ همه با هم بیرون بیایند بر فرض اگر ۲۰ نفر باشیم وقتی‌ به سر کوچه برسیم با ۲۰ نفری بر خورد می‌کنیم که از کوچه ۲ آماده اند و تا به میدان کاج برسیم هزاران نفر می‌شویم از اینجا به بعد حکومت قادر نخواهد بود جلوی ما را بگیرد چون هسته اولیه تشکیل شده است و باید از همانجا به سمت مسیرهایی اشاره شده حرکت کرد. نکته مهم تشکیل هسته اولیه از همان محل سکونت است. بر فرض اگر هسته اولیه نتواند خود را به آزادی برساند در هر جایی که باشد تظاهرات چند هزار نفری و پراکنده تشکیل میشود که حکومت آچمز خواهد شد و می‌توان با عکس گرفتن و فیلم گرفتن دوباره روحیه را در مردم تزریق کرد تا آن روز که حکومت برای همیشه سرنگون گردد.

شهرستان ها نقش بسیار مهمی‌ در جنبش خواهند داشت هر چه شهرستان ها شلوغ تر باشد کمبود نیرو در شهرهای بزرگی‌ چون تهران، تبریز، شیراز، اصفهان به مردم کمک می‌کند که گسترده تر و با شکوه تر حضورشان را به رخ حکومت بکشند

یادمان باشد اگر موفق به برد جنگ ۲۵ بهمن شویم به لحاظ روانی‌ ضربات جبران ناپذیری بر حکومت وارد کردیم و مرگ حکومت را باید در روزهای بعد از ۲۵ بهمن به انتظار بشینیم

هر سربازی یک روز اگر باهوش باشد و تلاش کند در صفحه شطرنج به وزیر تبدیل میشود

سربازان سبز پیروزی از آن شماست!

جنبرش سبز به دلیل کمبود امکانات مالی و تجهیزاتی باید با خردورزی و اتحاد و برتری که نسبت به تعداد نفرات دارد در این جنگ فرسایشی پیروز شود اگر ما بتوانیم جنگ روانی‌ را از جمهوری اسلامی ببریم آنگاه می‌توان امید داشت که راه سرنگونی رژیم بیش از پیش هموار گشته و در زمانی‌ نه چندان دور به هدف نهایی که همان سرنگونی حکومت است خواهیم رسید. پیش از آنکه ما بتوانیم دشمنی را از پا در بیاوریم باید ابتدا محیط این دشمن و نقاط ضعف و قوت آن را مورد بررسی‌ قرار دهیم. عوامل زیر شناختی‌ کلی‌ از محیط نیروهای سرکوبگر به شما میدهد که برای چیره شدن بر آنها تنها به خردمندی و پا فشاری و نترسیدن احتیاج است. اگر شعار نترسید نترسید ما همه با هم هستیم را قویترین شعار و رجز خوانی‌ جنبش سبز برای شکستن کمر استبداد بدانیم بی‌ راه نگفتیم. این شعار به لحاظ کاربردی چون شمشیری برنده است که هم اتحاد ، هم فزونی ،هم شجاعت جنبش سبز را به طرف مقابل یاد آوری می‌کند هم اینکه سرانجام جنبش سبز است که پیروز خواهد شد

نیروهای سرکوبگر رژیم به ۲ دسته کلی‌ تقسیم میشوند:

نیروهای سرکوبگر داخلی‌: این نیروها ترکیبی‌ از بسیجی‌ هایی هستند که در طول سالیان دراز مورد مغز شوئی قرار گرفته‌اند این افراد بسیار خطرناک هستند و دست به هر جنایتی میزنند که خوشبختانه تعداد افرادی که به لحاظ ایمانی‌ عضو بسیج امروزی هستند بسیار کم است. اکثریت افرادی که امروز عضو این سازمان نظامی مخوف هستند به لحاظ امکاناتی و فقر جذب این نیرو شدند . همه ما نمونه هایی را میشناسیم که تنها برای کارت بسیج و استفاده از مزایای آن عضو این سازمان شده اند ولی‌ هیچ ایمانی‌ ندارند و تنها با رندی از امکانات استفاده میکنند این افراد اگر با صف گسترده مردم روبرو شوند اکثرا از درگیری پرهیز میکنند و تنها باید مطمئن شوند که ما بی‌ شماریم و سرانجام این حکومت سقوط خواهد کرد. ایجاد ارتباط عاطفی همانند گل دادن و صحبت کردن زنان و افراد مسن با این افراد میتواند نقش مهمی‌ در خنثا سازی این قسمت از بدنه بسیج بازی‌ کند

یادمان باشد باید این افراد را تشویق و ترغیب کرد که به مردم بپیوندند. در کنار این افراد آنگونه که از اخبار متوجه شدیم افراد سابقه دار و خلاف کارهایی که درطرح موسم به اراذل اوباش توسط حکومت شناسایی شدند با وعده آزادی و تخفیف مجازات بر علیه مردم استفاده میشود این افراد را هم می‌توان با صفوف به هم پیوسته و جمعیت میلیونی از در گیر شدن فراری داد

اما گروه ۲ مشکل اساسی‌ ما است:

نیروهای سرکوبگر خارجی‌! این نیروها که از جیره خوران رژیم هستند در کنار آن ایرانیهایی که تنها شناسنامه ایرانی‌ دارند و دشمن ایرانی‌ هستند همانها هستند که هیچ چیز آنها را باز نمیدارد مگر آنکه احساس کنند که در صورت درگیری آنها نیز آسیب خواهند دید، روشهای مسالمت آمیز در برابر عربهای لبنانی و فلسطینی و مزدوران عراقی‌ کار بردی ندارد. این افراد مسالمت آمیز بودن یک تظاهرات را نشان ضعف میدانند و نهایت خشونت را به کار خواهند برد. در پدیده هایی که ارتش تسلیم خواست ملت میشود ما با ارتش هایی طرف هستیم که عضو همان ملت هستند همانند ارتش شاه در زمان انقلاب یا ارتش مصر و نیروهای نظامی تونس که اگر متوجه شوند مردم کوتاه نخواهند آمد و حکومت رفتنی است طرف مردم را خواهند گرفت اما ما با پدیده ارتش در این نبردهای سبز مواجه نیستیم. ما با عربهایی طرف هستیم که به لحاظ نژادی نیز از ما نفرت دارند، تنها حرفی‌ که میشود زد این است که نباید گذاشت همانند دوران انتخابات زنها و تظاهر کنندگان را آنگونه وحشیانه مورد حامله قرار دهند این جماعت غیر ایرانی‌ باید ضرب شصتی از جنبش دریافت کنند تا بدانند :

مسالمت آمیز این نیست که ما آرام راه برویم آنها با باتوم به سر ما بزنند. ما آنها را از زیر دست مردم نجات دهیم آنها گلوله به مردم شلیک کنند. ما هیچ چیزی نگیم آنها ما را اعدام خیابانی کنند

باید این قسمت از نیروهای سرکوبگر بدانند که در صورت حمله به یک نفر حتا ۱ نفر جمعیتی زیاد به سویشان خواهد رفت و دیگر آنچه که باید اتفاق بیفتد خواهد افتاد

نامه ای برای برادرم مهدی خزعلی

2010-10-23T23:03:00.000-07:00

آخرین باری که برای لمس و ادراکِ حالتی مذهبی تلاش کردم 12 سالم بود. نیمه ی شب، زمانی که هیچکس در اطراف نبود و از تنها بودن با موجودی که "الله" اش می نامیدند مطمئن بودم، برخاستم و با تمام تمرکزی که در ذهن دوازده ساله ام سراغ داشتم، به نماز ایستادم. واقعا تلاش کردم. اما جستجوی صادقانه ام بی فایده بود. علت های زیادی در پس آن بود. آن همه الفاظ بیگانه که به زبان من و مادرم نبود. تمام آن همه نمازهای اجباری با بوی گند جورابِ آمیخته به بوی عود در نمازخانه ی مدرسه ی ابتدایی. تمام آن همه چهره های خالی از لبخند با موهای انبوهِ روی صورت شان و رنگ های چرک و دلگیر بر تن شان که این نماز را نمایندگی می کردند و هرروز و هر ساعت در مقابل دیدگانِ کودکانه مان دروغ می گفتند و باز دروغ می گفتند. و من خیلی پیش تر از آن که واژه ی "دروغ" را بشناسم، بوی آن را می فهمیدم. و به طرز غریبی رابطه ی بین شکل آدم ها و دروغ را درک می کردم. و خدای آن ها را، که صدای بم و خشنی داشت، و نه بخشنده بود و نه مهربان. حتا وقتی که معلم امور تربیتی مان که هنوز صورتش به قدر کافی مو نداشت هرگز از دوکوهه برنگشت، نه اعتمادی به وعده های خدایش به او داشتم و نه می توانستم او را به چشم قهرمان ببینم. احساس می کردم عاشق تازه کاری دیده ام که با کلیدِ مرگ، معصومیتش را جاودانه کرده است . اما به جز بغضی بر آن عصمت تباه شده، چه داشتم بگویم از قصه ی او؟! آنان که ماندند و سال های سال ضجه ی "چرا ماندیم؟" و "شهادت لیاقت می خواست" را پیش روی مان زدند و از بی طاقتی هاشان در این روزگارِ خاکستری گفتند، آیا هرگز در نیافته اند که چقدر سهمگین و دردناک بود راه پرخطر حیات را برگزیدن و به زندگی در نشستن؟! و چه پهلوانان در خاطر نیامده ای می طلبد جنگ با منهیان زندگی در این روزگار؟!

و تو ای مهدی خزعلی؛ برادر بزرگوارم! یکی از یلانِ این روزگاری. من عمری را با پیکری نمک سود در دل تباهی بی پایانِ جامعه ای اسلامی تاب آورده ام و همچون بسیاری از جوانی نشناختگانِ این سرزمین، تنها دانسته ام که چه نمی خواهم و بس. من بعدِ عمری کج گمانی و یاس باوری بر قاموسِ هرچه ایمانِ مقدس، نعره ی مستانه ی مردان و زنانی را شنیده ام که امروز هجاهای نام شان عیارِ نام ایرانی ست، و ستون غم انگیزِ باورشان، حرمت مسلمانی. برادرِ طاغی ام، دور نیست آن سپیده ی سحری که به ندای بانگ موذن ات برخیزم و سرافشان پاسخ دهم که اگرچه عمری غریبانه و با بهتی دردناک به خدای پدرانت نگریستم؛ امروز دل در گرو آوای انسانی ات باخته ام، دیگر از خدای تو نخواهم هراسید، ای مهدیِ ... خزعلیِ ... پاکدل. فرزندِ صالح ... شفیعِ ... پدر.

روایت های سبز: از میان خودمان - جنگی که هر روز برپاست قسمت 2

2010-10-15T15:47:00.000-07:00

از آن دخترهایی بود که زحمت قدم اول را برای ارتباط، خودشان تقبل می کنند. راحت و بی دردسر، و البته امروزی. هیکلی استخوانی، مانتوی چسبان و کوتاه طوری که موقع نشستن شبیه پیراهنی می شد تا روی کمر، و صورتی خوب، که وقتی عکس های فیس بوکش را که دوست پسرش اندخته بود دیدم فهمیدم خوب برایش قدری کم است. اولین بار که سر حرف را بطور جدی باز کرد، راجع به آرزوی دانشگاه و رشته گرفیک گفت که چون پدرش اجازه انتخاب شهرستان را نمی داد به دلش مانده بود. یک بار هم به شوخی گفتم: "بابات حق داشته بابت تغیر محل خونه تون پشیمون باشه" که جدی گرفت و پرسید کی این حرف را زده. داستانی با کلیتی تکراری ست: دختری که می خواهد مثل بقیه باشد. بقیه؟! یعنی اکثریت؟ در کجا؟ تهران کلان شهری ست که منطقه به منطقه رنگ و لعاب عوض می کند. ولی خدا وکیلی، دخترهای این روزگار اغلب اهمیت انتخاب لباس و ظاهر را طور دیگری از برند. حالا این ازبرکت تلاش بی وقفه ی تولیدی های مانتو بوده یا سرِ بلندِ دیش های ماهواره، نمی دانم. در هرحال "مسی" که در شرق تهران بزرگ شده حالا لای بچه های شهرک غرب بر میخورد و افتخار میکند که سر و وضعش شبیه آنهاست، یا بقول خودش "تمیز و شیک" می گردد. با پدرش پیش از او آشنا شده بودم و به همین خاطر وقتی دخترش را دیدم کاملا جا خوردم. آن برادر شهید و سرباز ولایت و عموی اطلاعاتی و مدیر در سازمان صدا و سیما کجا، و این ثمره ی زندگی که بین پسرها پلکیدن را به جمع دخترها ترجیح میدهد و شوخی های ریز و رکیک شان را با لذت برویشان می آورد کجا؟!

نکته ی جالب طریقی ست که بالاخره یک دختر روش امتیازگیری از پدر را می یابد. چهارسال پیش، بعد از مدتی احساس ناراحتی و بی حسی در پنجه ی پاها، به چند دکتر مراجعه کردند و متوجه شدند که دختر مبتلا به نوع خفیفی از ام اس است. مدتی بعد با یکی از این انجمن های انرژی درمانی و ارتباط گیری های ماورایی آشنا شد که هنوز به شدت هرچه تمام تر به آن ها معتقد و سلامتی اش را هم مدیون شان می داند. جرات داری مقابلش از کامبیز که مرادش باشد بد بگو. بدین ترتیب توانست از خانه هم بیرون برود و براحتی وارد اجتماع و فضاهای دلخواهش بشود. دغدغه ی داشتن شغل و درآمد هم بعد از شرکت در تفریحات و برنامه های بچه های شهرک برایش جدی تر شد. اما این موجودِ ذاتا طاغی و بازیگوش، در یک مورد به حرف پدر کم و بیش پای بند مانده است. وقتی که حرف به وقایع بعد از انتخابات می کشد، پاراگرافی از جمله های پدر را عینن تکرار می کند و می کشد کنار. جالب اینکه یکی دو داستان واقعی از اطرافیانش هم دارد که مثلا از خیابان رد می شده اند و چه ناعادلانه به گا رفته ند. اما نتیجه گیری همان است: خودت را قاطی نکن، چون سیاست کثیف است و کاریش نمی شود کرد.

در مورد بسیاری از آدم ها درگیری و هم ذات پنداری با رنج دیگران، فقط در شرایط کاملا فیزیکی مشابه قابل رخداد است. به نظرم حتا مرد آزاده ای مثل نوری زاد نیز کلید ذهنش زمانی خورد که برخوردی فیزیکی را در مورد عزیزش تجربه کرد. تلاش گاه ناامیدانه ی من در مقابل دیگران همیشه این بوده که این سطح گیرندگی و ادراک متقابل را به سطحی بالاتر ارتقا دهم. با دادن اطلاعات، روایت، و تصویر. مشکل اینجاست که خیلی از همین بچه هایی که همدردی یا حتا اشک به چشم آوردن را در لحظاتی به عنوان صفت انسانی شان در برابرت به نمایش می گذارند، لحظاتی بعد، در جهت منافعِ پدر یا خانواده یا گروه شان راه خود را رفته و ترکت کرده اند. راستی مرزِ بینِ راست و دروغ کجاست؟ دوست و دشمن؟

به بهانه ی افاضات امنیتی سردار مشفق: دروغ های خاص برای جماعت خاص

2010-09-16T23:26:00.000-07:00

دروغ را وقتی در ساحت و بسته بندی ویژه تحویل آدم بدهند خوشمان می آید. وقتی که در مقابلمان بگویند: این را هرکسی نمیداند. فقط برای تو میگویم... دیگر باور کردن مان ضمانت شده. تمام اخبار و اطلاعات امنیتی این مملکت در این سال ها همینطور بوده. اساسن به عنوان یک قصه خوانِ ذاتی و حرفه ای می توانم شهادت بدهم که همه ی روایت های ویژه ی خواص با هرنوع طبقه بندی از پیش تعیین شده نظیر "محرمانه و سری" خزعبلی بیش بنوده و نیست. والا چرا این همه آقایانی که سال ها از خواندن این همه بولتن های محرمانه و فوق سری مست غرور می شدند و حالا آن ورِ مرزِ خودی افتاده اند و دایم تشر می زنند که "بگویم؟" ؛ هرگز چیزی برای گفتن نداشته اند؟!
حقیقت اگر حقانیتی در خود داشته باشد بر همه می تابد. حتا اگر ترسان ته جیب یا توی پست های وبلاگی ناشناس پنهانش کرده باشیم.
هرکدام از ما که داشتن پدری نظامی را تجربه کرده یک عمر دیده که چطور با چهره ای مطمئن و حق به جانب اشاره به چیزهایی میکنند که می دانند و نمی دانیم و خیلی خفن و نافرم و وحشتناک اند، آنچنان که نمی شود گفت. پس: "دیگر کوچه نرو و با فلانی حرف نزن..."
این مفاهیمِ مگو شاید در حقیقت ادامه ی همان فرهنگِ "ماوراء" ساز و ماوراء دوستی است که یک دوجین از این "نبین و ندان ولی بپذیر"ها دارد. فرهنگی که حاصل همسازی مذهب چند رگه ی چند صد ساله مان با انواع بزه هاست.

روایت های سبز: از میان خودمان - جنگی که هر روز برپاست قسمت 1

2010-09-16T09:28:00.000-07:00

وقتی فهمیدم که پدرش آخوندست فکم افتاد. آن لباس اسپرت و شلوارجین و کلیپ نامجوی توی پلیر به این حرف ها نمی آمد. منِ تارک الصلات هیچوقت با ساختن گرافیک های مذهبی اینقدرمشکل نداشتم که او داشت. خانه شان شابدولعظیم (شاه عبدوال...)و پدرش که دو همسر داشت آخوند منبر روی مجالس و مساجد بود. از همین دو زاری های قدیم. تنها پسر ته تاقاریِ حاج آقا از همسر اول که عمری را با جنگ وجدل گذرانده تا به این سن رسیده، در بیست ویک سالگی آرشیو کاملی ست از فیلم های جنبش سبز. یک منتقد رادیکال. لابد سر تکان می دهید و می گویید همیشه همین است: از دل خانه ی این زاهدان ریایی اول کسی که میگریزد بچه شان است. اما موضوعی که باعث شد این را تعریف کنم چیز دیگری است.چند وقت پیش ، پسر، دختری را خواست که رفتند تحقیق و سپس خواستگاری؛ خانواده معقولی هم داشت و همه چیز طبیعی پیش رفت تا خود عقد. این هم بماند که کادوی سر عقد حاج آقا به عروس یک جفت از این آستین های زیر مانتویی بود به اضافه چادر و جانماز. پسر که برای ازدواجش بیش از هرچیز روی طبقه سوم خانه ی پدری حساب باز کرده بود هفته ی پیش با موقعیت جدیدی روبرو شد. حاج آقا صدایش کرد و خیلی جدی با او طی کرد که اگر میخواهی در خانه ی من جایتان باشد زنت باید چادر سرش کند. من در این محل چهل سال آبرو دارم و آخر عمری نمی توانم این بی آبرویی را تحمل کنم. خواهرهای خانه ی بخت رفته ی پسر هم تلفنی حکم پدر را تایید کردند. او هم بی هیچ تاملی هرچه از دهانش در میامد نثار همه شان کرد و از خانه زد بیرون. حالا او مانده و درآمد سیصد چهارصدی بدون پس انداز و نوعروسی که منتظر است بفهمد سقف شان کجاست.

خیلی تلاش کردیم تا با منطقی عملگرا از خر شیطان بیاوریمش پایین که حالا که سر بیست و یک سالگی رفتی زن گرفتی دندت نرم یک قدری کوتاه بیا و سر سفره شام با شکم گرسنه قهرنکن که خریت محض است. تو قول چادر را بده و برو زیر آن سقف، آنوقت میتوانی هرچقدر که خواستی و هرطور که توانستی دق دلی ات را سرشان درآوری. این همه ملت ایران که سی ساله زوری محجب شده اند مگه راضی اند؟! و مگر واقعا محجب اند؟!

واقعا این جنگ تا کی و چگونه میتواند ادامه بیابد؟!

سازمان اطلاعات یا چکا

2009-11-05T13:36:00.000-08:00

اولین بار در دهه 70 و همزمان با ریاست جمهوری هاشمی رفسنجانی، جنگ اطلاعاتی بین ارگانهای امنیتی جمهوری اسلامی
شکل گرفت و وزارت اطلاعات و اطلاعات سپاه در یک رویارویی خصمانه وارد نبرد با یکدیگر شدند. برنده این جنگ، سرویسهای اطلاعاتی غربی بودند که ناب ترین اطلاعات را مفت و مجانی بدست می آوردند. در این جنگ هر دو طرف تلاش می‌ کرد تا اسرار بیشتری را از طرف مقابل در اختیار سرویسهای غربی گذاشته و از این طریق تشکیلات رقیب را بی‌عرضه و ضعیف نشان دهند. وزارت اطلاعات در اختیار هاشمی قرار داشت و وی که همواره مخالف ورود سپاه به صحنه سیاست و مدیریت کشور بود، در صدد
برآمد تا با تمرکز امور امنیتی در دست وزارت اطلاعات، اطلاعات سپاه را در حد یک اطلاعات نظامی، همانند رکن دوم ارتش، محدود نموده و مانع از دخالت نظامیان در سیاست گردد. سپاه برای اینکه از کارهای دولت سر درآورده و از آنچه در درون وزارتخانه ها
در داخل کشور و در درون سفارتخانه ها در خارج از کشور می گذرد مطلع شود، نیاز به اطلاعات داشت. رهبر نیز پس از مدتی احساس کرد که جریان اطلاعات بتدریج از دستش خارج شده و او نیز بدون اطلاعات، فاقد قدرت خواهد بود.
سپاه با حمایت رهبر نیروی قدس را تشکیل اد که مأموریتش برون مرزی بود و به همین بهانه اقدام به ایجاد پایگاههای اطلاعاتی در
خارج از کشور نموده و در عین حال با مجوز رهبری اقدام به واردات سیستمهای شنود نمود تا بتواند مکالمات دولت و وزارت
اطلاعات را گوش کند. وزارت اطلاعات در مقابل، این اقدامات را غیرقانونی و بر خلاف اصول قانون اساسی دانسته و از
فعالیتهای سپاه در حد امکان جلوگیری می کرد. از دید ئیس جمهور و وزارت اطلاعات، سپاه نیروی مسلحی بود که شرح وظایف مشخصی داشت و ورود به حیطه های امنیتی جزو این شرح وظایف نبود. رهبر برای اینکه بتواند قانون را دور بزند، با بکارگیری
عناصر تصفیه شده وزارت اطلاعات، اقدام به تشکیل اطلاعات موازی، تحت عنوان "دفتر اطلاعات رهبری" نمود. این دفتر بیشتر پوششی بود برای اقدامات فراقانونی سپاه و هر گاه ه سپاه برای پیشبرد کارهایش به مانع برمی‌ خورد، آنرا تحت پوشش دفتر اطلاعات رهبری انجام می ‌داد و به این ترتیب وزارت اطلاعات قدرت هرگونه ایستادگی و مقاومت را از دست می داد. وزارت اطلاعات در این مقطع بطور پنهانی و سیار آرام، شروع به لو دادن تشکیلات مخفی سپاه در خارج از کشور نمود تا به این ترتیب ضمن کارشکنی در موفقیت آنها، ایستگی تشکیلات سپاه در امور امنیتی را نیز زیر سئوال ببرد. سپاه نیز مقابله به مثل نموده و بسیاری از تشکیلات وزارت اطلاعات در خارج از کشور را لو داد که نتیجه آن در برخی موارد پناهنده شدن افسران اطلاعاتی وزارت اطلاعات به کشورهای اروپائی بود. زیرا آنها از بازگشت به ایران و تحمل عواقب لو رفتن، وحشت داشتند. این نگ داخلی پس از مدتی با کوتاه آمدن وزارت اطلاعات فروکش نمود. در دوران خاتمی وزارت اطلاعات بطور کلی غریبه محسوب می ‌شد و بهمین دلیل بشدت تضعیف شد بسیاری از وظایف آن به سپاه واگذار شد. در حقیقت وقوع تقلب طراحی شده انتخاباتی در سال 84 و روی کار آوردن احمدی نژاد بعنوان کاندیدای سپاه، حاصل شکست اطلاعاتی وزارت اطلاعات از اطلاعات سپاه بود.در دوران 4 ساله دولت نهم، تلاش زیادی
برای تغییر ساختار وزارت اطلاعات صورت گرفت ولی همه این تلاشها ناکام بود. کینه از اقدام‌های فراقانونی سپاه و تلاش برای حذف تدریجی وزارت اطلاعات از عرصه های امنیتی، چنان در بدنه و مدیران ارشد وزارت اطلاعات شدید بود که با تغییر وزیر و چند معاون وزیر، حکومت نمی‌توانست به نتیجه مطلوب خود برسد. دلیل عمده حمایت وسیع پرسنل وزارت اطلاعات از میرحسین در
انتخابات اخیر، امید به تغییر در روند انحصار قدرت توسط سپاه بود، در عین حال که وزارت اطلاعات بخوبی می‌دانست با اینکار در
جهت مخالف رهبری حرکت می کند. مخالفت وزارت اطلاعات با روند موجود در حکومت و مسلط شدن نظامیان بر امور کشور، به پشتوانه اطلاعات مستند و گسترده ای بود که وزارت از فساد شدید مالی در سپاه و حیف و میل های کلان آنها در فروش نفت و پروژه های استراتژیک داشت. سپاه در اثر آلودگی ‌های مالی، از یک نیروی انقلابی پاسدار ارزشهای انقلاب، به یک گروه مافیایی کثیف پول پرست و قدرت پرست تبدیل شده بود که از همه امکانات خود برای کسب ثروت و قدرت بیشتر سود می ‌برد و در این راه پایبند هیچ قاعده و روشی نبود. وزارت اطلاعات خیلی زود ثمره مخالفتش با باند سپاه و احمدی نژاد را چشید و بنا به فرمان رهبر، وزیر اطلاعات و برخی معاونین وی توسط احمدی نژاد برکنار شده و طرح تسویه گسترده وزارت اطلاعات در دستور کار قرار گرفت.تنها اقدام تدافعی که وزارت اطلاعات می‌توانست انجام دهد، تخریب پایه های قدرت امنیتی سپاه بود که بلافاصله پس از محرز شدن کودتا در 22 خرداد، آنرا شروع کرده و پرسنل آن در یک فرمان نانوشته، در حد توان خود، این مأموریت را انجام می دادند.ولی ماجرای شهرام امیری، از عناصر سپاه و رئیس سایت مخفی غنی سازی قم، که به سفر حج عمره رفته و دیگر هرگز بازنگشت، نقطه اوج جنگ اطلاعاتی بین سپاه و وزارت اطلاعات بود. سپاه در این ماجرا انگشت اتهام را بسوی وزارت اطلاعات گرفته و آن‌ها را مسئول لو رفتن شهرام امیری می‌دانست و در مقابل
وزارت اطلاعات نیز سپاه را به اهمال کاری متهم می نمود. اجلاس اخیر در ژنو و ملاقات نماینده آمریکا ویلیام برنز باجلیلی،واطلاعات دقیقی که وی از سایت مخفی قم روی میز گذاشت، نشان داد که واقعاً وزارت اطلاعات در ین ماجرا نقشی نداشته است. شهرام امیری با مجموعه کاملی از اسناد و مدارک و همچنین عکس فیلم از بیرون و داخل سایت مخفی قم، به غرب پناهنده شده ست و موضوع لو دادن وی و گیر افتادنش منتفی است. اگر شهرام امیری صرفاً برای حج عمره رفته بود دلیلی نداشت که اینهمه سند و مدرک و اطلاعات همراه خود ببرد. دقیقاً بر خلاف آنچه که حکومت ایران ادعا می‌کند، و برای فریب افکار عمومی اعلام می نماید که امریکائی ها شهرام امیری را ربوده اند. البته شهرام امیری نام مستعاری است که در گذرنامه این سردار پناهنده شده سپاه درج شده است. به هر حال در این جنگ امنیتی، در حال حاضر کفه ترازوی قدرت بشدت بنفع سپاه سنگین ست و علیرغم روشن شدن ضعف و خطای فاحش تشکیلات سپاه در پناهنده شدن سردار عسگری معاون سابق وزارت دفاع و شهرام امیری مسئول سایت مخفی قم، حکومت بدلیل نیاز شدید به سپاه برای سرکوب جنبش مردم معترض ایران، تصمیم به قربانی کردن وزارت اطلاعات و بالا بردن دست سپاه بعنوان پیروز این میدان گرفته است. طرح تبدیل شدن اطلاعات سپاه به سازمان اطلاعات، توصیه روسها است که در چندین سال گذشته بارها آنرا در گوش عالیترین مقامات حکومت زمزمه کرده و آنرا تنها راه موفقیت ایران در نبرد امنیتی با سرویسهای غربی می دانند. سازمان اطلاعات، یک کپی‌برداری از سازمان مخوف امنیتی استالین بنام چکا است. برژینسکی بنیانگزار سازمان مخوف چکا در مورد این تشکیلات اظهار می دارد: «چكا، یك دادگاه نیست، یك سازمان مسلح زیرزمینی است. ما طرفدار ترور متشكل هستیم. ما بخاطر شرائط خود ناگزیر هستیم حتی اگر گاهی لبه شمشیرمان تصادفاً بر سر بیگناهی فرود آمد، از انقلاب دفاع كنیم.»سرداران سپاه نیز اکنون بی صبرانه طرح سازمان اطلاعات یا همان چکای جمهوری اسلامی را دنبال می‌ کنند و در چند ماه گذشته بارها در جلسات خصوصی خود مطرح کرده اند که فقط یک فرمان «ترورسرخ»می‌تواند حکومت را نجات دهد. حکومت شوروی سابق نیز برای سرکوب مخالفین خود فرمان «ترور سرخ» را برای چکا صادر نمودند و چكا پس از اعلان فرمان «ترور سرخ» اختیار یافت كه مظنونین را به میل خود و بدون مراجعه به دادگاه، اعدام و یا زندانی كند. طی سه سال «ترور سرخ» قریب به پانصد هزار نفر از مخالفین بدست مأمورین این سازمان كشته شدند. لنین در برابر انتقاداتی كه از جنایات «چكا» می‌شد حساسیت زیادی نشان می‌داد. او در یكی از سخنرانی‌های خود گفت: «من از شنیدن این همه شكایت و انتقاد از چكا متحیرم و نمی‌ دانم چرا بعضی‌ها ناخو‌دآگاه تحت تأثیر تبلیغات دشمن قرار گرفته و لزوم چنین شدت عملی را در یك جامعه انقلابی درك نمی‌ كنند. ممكن است چكا مرتكب اشتباهاتی هم شده باشد ولی این اشتباهات در مقابل خدمات چكا در راه استقرار نظامی كه هدف نهائی ماست، ناچیز بنظر می ‌رسد.» البته اظهارات لنین در مقایسه با اظهارات اخیر برخی مسئولین نظام که جنایات کهریزک و حمله به کوی دانشگاه و سرکوب خیابانی معترضین و دستگیری فله ای مخالفین و شکنجه و آزار آنها را در مقابل آبرویی که از نظام رفته ناچیز می دانند، چندان ناآشنا بنظر نمی آید.نوشته‌های یک مقام عالیرتبه چکا در مورد این سازمان می‌ تواند دورنمای آنچه در ذهن طراحان چکای جمهوری اسلامی می‌ گذرد را آشکارتر نماید. وی می نویسد: "چکا فقط یک ارگان تحقیق و بازرسی نیست بلکه یک ارگان جنگی است، برای حزب و برای آینده. چکا بدون دادگاه نابود می کند و یا با زندانی کردن در اردوگاه ها، مجرمان را از اجتماع جدا می ند. حرف چکا، قانون است. محدوده ار چکا باید تمام زندگی عمومی را در بر بگیرد. موقع بازجویی دنبال مدرک یا اثبات جرم متهم نباش. ولین سئوالی که باید از متهم بکنی این است که او از چه بقه اجتماعی است، چه تحصیلاتی دارد، چه نوع تربیتی دارد و صلیت و حرفه اش چیست. این سئوالها باید سرنوشت متهم ا تعیین نند. این نا و جوهر وحشت سرخ است. چکا در مورد دشمن قضاوت نمی کند بلکه به دشمن ضربه می زند. چکا هیچ رحم و عطوفتی نشان نمی دهد بلکه هر کسی را که در آن سوی سنگر، سلاح بدست گرفته باشد و یا مورد استفاده ما نتواند باشد را خاکستر می کند."ایکاش رهبران نظام و سرداران سپاه بجای اینکه کتابهای تشکیلات چکا و روشهای سرکوب را مطالعه کنند، کتاب‌های دیگری را انتخاب می‌ کردند تا سرنوشتشان در تاریخ، همچون سرنوشت استالین و بریا نمی شد.

روايت افلاطون از چگونگي تبديل رهبر به مستبد

2009-10-06T17:21:00.000-07:00

   سقراط - حتى وقتى رهبر ملت از اطاعت مطلق توده مطمئن است، از ريختن خون افراد ملت خويش در نمى‏گذرد و به انواع بهانه‏ها آنها را متهم مى‏كنند و بدست كسانى نظير خود، آنها را به دادگاهها مى‏كشاند و با ستاندن جانشان دست خويش را به جنايت‏ها مى‏آلايند. او خون افراد ملت خويش را مى‏چشد. آنها را تبعيد مى‏كند و يا مى‏كشد. در همانحال از بخشيدن قرض‏هاى فقيران و تقسيم زمين ميان دهقانان حرف مى‏زند. آيا بحكم ضرورت و يا بنا بر قانونى تقديرى است كه اين رهبر بايد بدست دشمنانش فاسد بگردد و يا از راه يكى شمردن خود و دين مستبدى ستم گر بگردد، گرگ بگردد؟

      گلوكن پاسخ داد: پاى ضرورتى بزرگ در ميان است.

      سقراط: چنين است عاقبت كار رهبرى كه مردم را بر ضد ثروتمندان بر مى‏انگيزد.

      گلوكن: آرى

      سقراط: اگر بعد از رانده شدن، برغم دشمنانش به قدرت برسد، مستبد تمام عيارى نمى‏شود كه بنام آرمان مردم بساط استبداد مى‏گستراند؟

      گلوكن: مطمئنا"

      سقراط: اما اگر ثروتمندان نتوانند او را از قدرت برانند و يانتوانند از ميانش بردارند، با برهم زدن ميان رهبر و مردم در فاسد كردنش مى‏كوشند. از توطئه‏هاى نهانى براى از ميان برداشتن نيز دريغ نمى‏كنند.

      گلوكن: آرى اين توطئه انجام مى‏گيرند.

      سقراط: در اين اوضاع و احوال است كه جاه طلبان كه اينك در دور و بر رهبرند، از خطر توطئه‏ها فغان بر مى‏آورند و از مردم مى‏خواهند براى دفاع از حيات رهبر خويش، پاسدار در اختيارش بگذارند.

      و مردمى كه سرشار از اعتماد به رهبرند، پاسداران را در اختيارش مى‏گمارند چرا كه مى‏ترسند بجان او سوء قصد شود.

      گلوكن: آرى حقيقتا" اينطور است‏

      سقراط: رهبر در روزهاى اول لبخند مى‏زند، به همه كسانى كه مى‏بيند روى خوش نشان مى‏دهد، مى‏گويد كه او مستبد نيست. در علن و خلوت وعده بسيار مى‏دهد، وام‏ها را مى‏بخشد، زمين‏ها را ميان مردم و نزديكان خود تقسيم مى‏كند، و مى‏كوشد با همه نرم و مهربان باشد، اينطور نيست؟

      گلوكن: چرا.

      سقراط: اما وقتى خاطر را از دشمنان خويش از راه سازش با اين و تخريب آن، بياسود همچنان آتش جنگ را مى‏افروزد تا كه مردم به رهبر نيازمند بمانند.

      گلوكن: طبيعى است.

      سقراط: و نيز بدين خاطر جنگ‏ها و اختلاف‏ها را بر مى‏انگيزد كه مردمى كه مالياتها فقيرشان كرده‏اند، ناچار بشوند تنها به گرفتاريهاى روزمره شان سرگرم بگردند و كمتر بر ضد او برخيزند.

      گلوكن: مسلما"

      سقراط: و اگر بعضى‏ها روح آزاده داشته باشند و تن به استبدادش ندهند، درجريان جنگ‏ها و برخوردها، بهانه‏اى براى حذفشان ايجاد مى‏كنند. مثلا" آنها را به زير ضربه‏هاى دشمنان مى‏اندازند به اين دليل است كه سلطان جائر، مردى كه بنام آرمان و دين به قدرت رسيده است، جنگ‏ها را بر مى‏انگيزد.

      گلوكن: بطور احترازناپذير!

      سقراط: اما با اين كارها روز بروز در نظر مردم منفورتر مى‏شود.

      گلوكن: چرا نشود؟

      سقراط: اما در ميان كسانى كه در بالا آمدن به او يارى كرده‏اند و صاحب نفوذند، بسيارى آزادانه سخن مى‏گويند و در حضور او و يا در جمع خودشان، اوضاع را انتقاد مى‏كنند، دست كم شجاع ترينشان اينكار را نمى‏كنند؟

      گلوكن: محتمل است.

      سقراط: پس مستبد جائر اگر بخواهد رهبر بلامنازع بماند بايد خيال خود را از وجود آنها راحت كند. و با حذف آنها كار را بجايى مى‏رساند كه نه در ميان دوستان و نه در ميان دشمنان خويش، آدم با ارزشى بر جاى نمى‏گذارد.

      گلوكن: مسلم است.

      سقراط: او با چشمانى نافذ بايد آنان را كه شجاعت و بزرگى روح واحتياط و غنى دارند بشناسد با از دست دادن خوشبختى با همه آنها جنگ كند و برايشان دام بگسترد تا كه آنها همه را تصفيه كند و كسى از آنان را دركار دولت باقى نگذارد.

      گلوكن: چه شيوه خوبى براى تصفيه آنها!

      سقراط: آرى: روشى ضد روشى كه پزشكان براى پاك كردن تن بكار مى‏بردند. در حقيقت پزشكان آنچه را بد است ناپديد مى‏گردانند و آنچه را خوب است برجا مى‏گذارند، رهبرى كه اينك مستبد جابر شده است عكس اينكار را مى‏كند.

      گلوكن: اگر بخواهد قدرت خويش را حفظ كند، بدينكار ناگزير است.

      سقراط: آيا بر اثر رفتارش، هر اندازه در نظر مردم منفورتر مى‏شود، به پاسداران بيشتر و وفادارتر نياز پيدا نمى‏كند؟

      گلوكن: بدون شك‏

      سقراط: اما اين پاسداران وفادار چه كسانى هستند؟ آنها را از كجا خواهند آورد؟

      گلوكن: خودشان خواهند آمد. اگر حقوق بپردازد، بسيارى بسوى او پرواز مى‏كنند.

      سقراط: اى واى! مثل اينكه به نظر تو خارجيان مگسانند كه از هر سو بدور او جمع مى‏شوند.

      گلوكن: درست فهميدى، مقصودم همين بود.

      سقراط: اما از اهل كشور خود چه كسانى را خواهند داشت، از اهل كشور خويش نمى‏خواهد؟

      گلوكن: چه؟

      سقراط: بندگان را شهروند مى‏گرداند و پس از آنكه آزادشان ساخت پاسدارشان مى‏كند.

      گلوكن: مطمئنا" و اينها با وفادارترين پاسداران او مى‏گردند.

      در حقيقت همانطور كه مى‏گويى، شرط مستبد شدن اينست كه بعد از كشتن اولى‏ها اين دومى‏ها را بركشد و دوست و محرم را ز خويش بگرداند.

      سقراط: و نمى‏تواند كسان ديگرى را به خدمت بگيرد.

      اين رفقا ستايشش مى‏كنند. اين شهروندان تازه، بااو بسر مى‏برند. اما مردمان با شرف او را منفور مى‏دارند و از او مى‏گريزند، اينطور نيست؟

      گلوكن: افسوس، جز اين مى‏توانند بكنند؟

      سقراط: بدين خاطر نيست كه تراژدى، عموما"، هنر عقل و اوريپيد استاد بى بديل اين هنر بشمار مى‏رود؟

      گلوكن: ربط اين سخن پر از مغز از اوست:

      "مستبدان از راه خريد "عاقلان" عقل پيدا مى‏كنند"

و منظورش از عاقلان كسانى هستند كه با مستبد همراهند و در خدمت او هستند.

نكته هايي از جنگ رسانه اي با سايت هاي اجتماعي

2009-09-26T10:30:00.001-07:00

از ساعاتي پيش بالاترين به روش جديدي دچار رهبري (فييييل تر) شده كه جالب توجه است. بدين صورت كه حتا با سايت هاي معمول پروووكسسي و حتا وي پي ان هم باز نميشود. اين اتفاق در مورد يوتيوب هم در روزهاي درگيري و نيز قدس افتده بود. بطوريكه سايت با پرووكسسسسي باز ميشداما انگار كه استريم ويدئوي فلش اجازه عبورنمي يافت.

اين همان فناوري اي است كه به آن content fiiilterrrring ميگويند. يعني تشخيص محتواي صفحه وب. تنها راه عبوراز آن هم استفاده از ابزاريست كه محتوا را هم علاوه بر آدرس رمزگذاري كند. شايد براي برخي اين موضوع ناآشنايي نباشد اما چيزي كه جالب است استفاده محدود حكومت از آن در زمانهايي كه گفتم است. يعني اينكه سرورهاي معمول رهبري در مخابرات وicpها اينكار را نميكنند و اصولا فقط با آدرس ها كار دارند.پس اين فناوري توسط سرورهاي خاصي (اطلاعات ،‌و يا خارج از گيت هاي ايران) اعمال ميشود. شايد هزينه ي گزافش باعث مقطعي بودنش ميشود... عزيزاني كه تجربه مشابه يا نظري دارند به اشتراك بگذارند

شعر تجاوز

2009-09-19T13:26:00.000-07:00

رضا براهني

وقتی که
مامورگردن کلفتی بر گردن آدم سوار
شده
وشلوار زندان تا زانوهایش پایین
کشیده شده
وقتی که
دو امیر تجاوز کون آدم را به یکدیگر تعارف
می کنند
آدم
به یاد مورچه های بلندی نمی افتد که
یک پایشان شکسته پای دیگرشان
یارای کشیدن مورچه را
ندارد
و یاد حرف مادر بزرگ مرحومش نمی افتد که
می گفت پشتکار را از مورچه یادبگیر که
بی محابا پیش می تازد و پیش می رود
- حتی اگر سرش یا کونش را هم بریده
باشند -
آدم به یاد مظفرالدین شاه که از بواسیر
مرد و رضا شاه که از سیفلیس مرد
نمی افتد
آدم
به یاد زن موبوری که
شاه جدیدا شکمش را بالا آورده نمی افتد
آدم به یاد عمه مسلولش هم نمی افتد
آدم اصلا به یاد هیچ چیز
نمی افتد بلکه
می بیند حیوانی درشت تر از خودش
در اعماق استخوانهایش فرو می رود
و طلسم تحقیر بر سوراخ خونین مقعدش کوبیده
می شود
انگار
با میخی در ماتحتش حکم
مرده یا زنده اش را خواهانیم، می کوبند

و بعد آدم در مغزش خطاب به مادرش
می گوید
چرا
مرا همانطور که بیرون دادی بالا نمی کشی چرا؟

گزارش: روز قدس آزاد شد. آزاد شد؟

2009-09-19T12:50:00.000-07:00

27شهريور- ساعت 11.30 - روي پل كريمخان - سرود ياردبستاني من بارها خوانده شد. دقايقي بعد درست روي مرتفع ترين نقاط پل نيروي انتظامي راه را روي مردم بست. چند دقيقه همينطور گذشت. شعار "نيروي انتظامي حمايت حمايت" چندين بار تكرار شد.مشخص بود كه متاصل اند. فرمانده شان با بي سيم چك ميكرد كه چه كنند. تلاش ميكردند حركت را كند و منقطع كنند. وقتي كه اجازه حركت دادند شعار "نيروي انتظامي تشكر تشكر" و "نيروي انتظامي سبز توهم قشنگه" فضا را پر كرد. مردم آنها را مي بوسيدند. با چشم خودم ديدم كه مرد درشت هيكل و چهل وهفت هشت ساله اي يك سرباز را بزور بغل كرد و لپش را خيلي محكم ماچ كرد. در ميان ستوني از پليس در دوطرف عبور ميكرديم. سربازان با لبخندي شرمگين نگاه ميكردند. اما فرمانده اي داشتند كه كاملا عصبي و غير طبيعي رفتار ميكرد. با بي سيم حرف زد و يكهو به سربازان گفت "باتوم ها رو در بياريد اينا مثل اينكه حاليشون نميشه". حالت سربازهايي كه اغلب باتوم را در آورده ولي پشت شان قايم كرده بودند خيلي ديدني بود. به نظر مي رسيد فرمانده شان احتمال داد كه فرمانش اجرا پذير نباشد كه ادامه نداد. بالاخره همه به سلامت از پل گذشتند و به ميدان وليعصر رسيدند.

بعد از اينكه در بلوار كشاورز عملا به كنار دانشگاه راهمان ندادند و تا حدي پراكنده شديم،‌درست بعد از ميدان وليعصر در آغاز كريمخان به سمت هفت تير برميگشتيم. پليس به زور هدايت مان كرد به پياده رو. در همين حال هم كم تعداد نبوديم. بعد متوجه شديم كه علت به پياده رو راندنمان حضور يك دسته از دولتي هاست. تهديد آميزي حالت شان خود به خود مردم را به كنار پياده رو مي كشيد. ناگهان در چند متري مان ديديم كه درست مثل مجالس رقص چند تا از بسيجي ها آمده اند سراغ مردم توي پياده رو و دست شان را گرفته با شعار "ايول ايول" ميكشند به داخل خودشان و مثلا دعوت مي كنند. اكراه و مقاومت آن چند نفر كه همه جور سن و سالي داشتند طوري بود كه داشت جو را كاملا بهم مي ريخت. آماده تصميم براي درگيري يا فرار شده بوديم كه ناگهان رگبار باران با شدتي عجيب شروع شد. همه گروه دولتي ها هم كه وسط خيابان بودند دويدند به پياده رو . مسير جلومان باز شد و به راحتي گذشتيم. دويست متر جلوتر كه باران خيلي كمتر شده بود به جمع بزرگي از سبزها رسيديم و بهشان ملحق شديم با اين شعار" صل علي محمد؛ اشك خدا در اومد" و " بسيجي؛‌ اسرائيل ؛ پيوندتان مبارك!

شناخت و نعيين مسير براي روز قدس

2009-09-17T11:10:00.000-07:00

مسيرهاي هفتگانه اعلام شده را براي بررسي روي نقشه پياده كردم. به نظرميرسد مسيرهاي شماره 6 و7 بيشتر مورد استقبال ملت سبز باشد. منتها اين موضوع هم هست كه شايد براي اين مسيرها تدارك سركوب گران هم بيشتر باشد. سيرهايي كه چند كيلومتري مشترك در خيابان انقلاب دارند بالقوه مي توانند پرجمعيت ترين باشند. با اين پيش فرض بايد گفت كه :پيش بسوي خيابان انقلاب (نه ميدان). فكر كنم بهترين كار اين باشد كه از مسيرهاي 6 و7 شروع كنيم، اما آن را بشكنيم و وسط خيابان انقلاب در بياييم،‌نه پشت دانشگاه. نظر بدهيد تا آگاه تر انتخاب مسير كنيم

آآن كه مي برد؛ آن كه مي بازد

2009-09-15T15:18:00.000-07:00

پيدا شدن سر و كله ي وا‍ژه هايي كه قبلا هيچ نمي شناختيم شان. مثل همين "هزينه دادن"! چقدر بكارش مي بريم اين روزها. يعني اينكه آنقدر عاقل و سياستمدار و عاقبت انديش شده ايم كه ابتداي هر عمل واراده اي را با نتايج احتمالي دست آخري اش مي سنجيم. به نظرم اول بار از دهان شيخ اصلاحات شنيدمش. و حالا؛ توي اتوبوس. صداي مفصل بي روغن بدنه ي آكاردئوني وسط اتوبوس و سنگيني ظهر داغ روي سرهايي كه در ارتباطي مستقيم با ريتم پاهاي راننده روي كلاج و ترمز،‌روي گردن ها آونگ مي شوند. در سكوتي همدستانه ميان مردان، همه در حال شنيدن اند. شنيدن صدايي كه صاحبش با دو چشم بادامي پر از خشم،‌آنطرفِ نرده هاي حفظ كننده ي اسلام،‌ ته اتوبوس ناگهان دور برداشته است. چه بي محابا دارد مي تازد به زنك بيچاره اي كه اصلا معلوم نيست چرا زده به سرش و با بي حوصلگي پرسيده:"تو اين مملكت اين چيزا همه ش از قبل تعيين شده دست من و شما هم نيست. چرا تمومش نمي كنيد؟"

در ميان آن همه سرهاي آونگ، هيچكس،‌ دقيقا هيچكس به سمت دختر حتا نيم نگاهي هم نمي كند،‌ وقتي كه مي تازد:" تا به حال دم در اوين منتظر بودي؟ عكس بچه ت رو به هركس و ناكسي نشون دادي؟ تا حالا دخترت رو بخاطر عفونت رحم دكتر بردي؟ شده برات ندوني نگران خودكشي شوهرت باشي يا بچه ت؟ مي دوني اين هزينه ها رو اينا برا چي دادن؟"

"ز" ي هزينه توي سرم زه ميكشد و از جام بلند مي شوم تا به سمت عقب اتوبوس بروم. مي خواهم حرفي بزنم.

درِ كلاس كه پشت سرش كوبيده شد تقريبا به وسط محوطه جلوي نيمكت ها رسيده بود. صداي تيزش از دل همان ززِ يه هزينه توي سرم جدا شد و هيبت سياه چادرش و برق ته استكان هاي روي عينكش جلوي چشمم قرار گرفت. همان طور كه جيغ مي زد چيزهايي مي گفت كه در ميانش كلمات شهيد و خون و حرمت را مي شد تشخيص داد. روي تخته نوشت سي و جهار هزار و تازه فهميديم كه دارد سي چهار هزار شهيد اصفهان را به رخ مان مي كشد كه چرا آنقدر بي شعوريم كه با اين همه خوني كه داده اند،‌ كلاس را روي سرمان گذاشته ايم! بعد از اين همه فهميديم كه اين عينك و چادر سياه معلم ديني مان است. نمونه ي يك زن انقلابي. و همه ي ما به او بدهكار بوديم.

هنوز همانطور ايستاده ام،‌يكدست به ميله ي عمودي و دست ديگر.. فكر كنم در حين حركتي اريب و انقلابي به سمت جلو بود كه روي هوا متوقف ماند. راستي اين حس طلبكار شدن از كجا مي آيد؟ چرا انقلاب ها همه طلبكارند؟! چون هزينه داده اند؟ مردد به عقب رو ميكنم. پيرمرد هم نمي شود گفت به آني كه به سرعت جايم را اشغال كرده. متوجه نگاهم كه مي شود سر آونگش را مثل آكاردئوني به پهلو افتاده توي گردنش فرو مي كند و يكهو بيست سال پيرتر مي شود. چرا بلند شدم؟ چرا قبل از بلند شدن حرفم را مزه مزه نكردم. خوب،‌ظاهرا هزينه اش را داده ام. بي هيچ طلبي از كسي،‌نه در گذشته،‌و نه در آينده.

متن نامه قرباني كهريزك به كروبي و رضا علامه زاده

2009-09-13T07:21:00.000-07:00

از آنجايي كه متن اين نامه خيلي مهم است و سرعت عمل در انتشار هرچه گسترده ترش مهم تر، آن را از روي فيلم پياده كردم:

"ببين برادر من شما يك چيزي ميگيد كه خودت حسش نكردي، بنده خودم مورد تجاوز قرار گرفته ام، ‌به آقاي كروبي گفته ام، و ايشان هم خدا وكيلي سنگ تمام گذاشت. اما حالا افتاده ام دست قاضي هاي مرتضوي. دارند به سمتي هدايت مي كنند كه من از كروبي پول گرفته ام تا پدرم را در بياورند. ديروز يازده ساعت بازجويي ام مي كردند. شما بگو، جاي من بودي چه مي كردي؟"

(تصوير علامه زاده كه نامه را مي خواند)

متن نامه ي ابراهيم شريفي: نميدانم از كجا شروع كنم. اما در زندگي ام از هيچ چيز به اندازه ي حماقت نفرت نداشته و ندارم. در انتخابات 88 اميدي در دلم زنده شد و با خودم فكر كردم هركار بكن م تا احمدي نژاد رئيس جمهور نشود. برايم مهم نبود كه كروبي، موسوي، يا حتا رضايي رئيس جمهور شود. مهم اين بود كه چه كسي نشود. خودم براي خودم ستادي تشكيل دادم و شعارمان نه به احمدي نژاد شد. موفق هم بودم. انتخابات برگزار شد و خودم هم ناظر گردشي صندوق ها بودم. اما وقتي ديديم كه اتفاقي كه نبايد مي افتاد افتاد، با همه قرار گذاشتيم كه بيرون برويم. به ونك رفتيم و در خيابان فاطمي هم باتوم برقي خوردم. يك هفته اي گذشت و من هرروز به تظاهرات مي رفتم. دوشنبه ي بعد يعني 2/4/88 براي ديدن دوستي و انجام كارهاي ويزايم به كنسولگري ايتاليا در خيابان مهيار رفتم. در سر خيابان منزل مان شخصي از درون يك سمند مشكي گفت آقا ببخشيد. جلو رفتم و شخص ديگري دست مرا از پشت پيچاند و چشم بند و دست بند به من زد و دائم سرم را به زير صندلي فشار ميداد. بازداشتم برايم خيلي غير مترقبه نبود. چهل دقيقه اي شد تا وارد محلي شديم كه ديگر صداي ماشين نمي آمد. پياده ام كردند و به درون سالني انداختند. ترس به جانم مستولي شده بود و با خودم دائم مرور مي كردم كه چه چيزهايي را هنگام بازجويي بگويم. نمي دانم خوابم برد يا نه اما صداي ضجه ي زني را مي شنيدم كه جيغ ميزد. به غيرتم برخورد و با صداي آرام اعتراض كردم كه نكن. نزن، كه كم كم صداي ديگران هم به گوشم رسيد كه لب به اعتراض گشودند. ناگهان كسي گفت تنبيه عمومي. لباس مان را به زور از تن مان در آوردند و چنان زدندمان كه آه از نهادمان بر مي خواست. وقتي ضارب ما را مي زد يا حسين "يا حسين" مي كرد و "يا زهرا" "يا زهرا" مي كرد. در يكي از يا حسين ها يك نفر گفت: "مير حسين"! ضارب گفت: "ميرحسين"؟! الان نشان تان مي دهم. صداي دري آمد و پس از آن قومي به ما حمله كردند كه نمي دانم در باب وحشي گري شان چه بگويم. دوباره ما را به درون همان جاي قبلي بردند. دست بندمان را به جلو زدند و كمي نان و كمي سيب زميني به ما دادند و آبي كه طعم لجن مي داد. در اين روز و دو روز بعد ما را مثل روز اول نزدند. فقط راه مي رفتند و فحش مان مي دادند. هم به خودمان و هم به مادر و خواهرمان و هم به موسوي و كروبي و خاتمي. و اعدام ساختگي روز چهارم كه ما را به خط كردند كه من اعتراض كردم كه " اگر مي خواهيد ما را اعدام كنيد، اعدام كنيد اين بازي ها چيه" كه كسي با لگد چنان به شكمم زد كه زمين خوردم و دائم به شكمم مي زد تا اينكه طعم خون را در دهنم حس مي كردم. و به كسي گفت: " ببر حامله اش كن تا ديگه از اين گه ها نخورد." نمي دانم از اين به بعد را چگونه شرح دهم چون قلبم درد مي گيرد. مرا كشان كشان در حالي گرماي خون را روي شكمم حس مي كردم به جايي برد و دستانم را به ديوار بست و همينطور پاهايم را، و شورتم را در آورد. و نمي دانم با آلتش اين كار را كرد يا چيزي ديگر. آن لحظه هيچ چيز نمي فهميدم. فكر مي كنم بيهوش شدم. زماني كه به هوش آمدم خود را در جايي شبيه درمانگاه يافتم. سوزش و درد شديد مقعدي داشتم. چشمانم باز بود و هم مي ديدم سرم به دستم است و هم يك كيسه خون به دست ديگرم با دستبندي زنجير دار به تخت بسته شده بود. (قطع تصوير به چهره ي خود ابراهيم)

ابراهيم: رضا تو ميدوني اين نامه رو براي چي به تو هم دادم. به خاطر اينكه زماني كه به كروبي مراجعه كردم اگر به هردليلي اتفاقي براي من يا كروبي افتاد، يك نفر خارج از ايران از اين موضوع باخبر باشه؛ و اون كسيه كه كارش سال ها اين بوده و در اين زمينه كار كرده.(قطع تصوير به رضا علامه زاده)

چند روز بعد نامه اي به من نوشت كه در اون اشاره كرد به نامه اي كه به كروبي نوشته و عين اون نامه رو هم براي من ارسال كرده. در نامه به من نوشته: "سلام من اين نامه را براي آقاي كروبي نوشتم. براي اينكه بتواند مرا از دست قاضي مرتضوي دادستان تهران نجات دهد. ممكن است فردا درسايت اعماد ملي چاپ شود. ببينيد كارم به كجا كشيده كه امروز به دنبال سيانور مي گشتم تا اگر دست شان به من رسيد سناريوشان را خراب كنم"(قطع به تصوير ابراهيم)

ابراهيم: " بارها به خودكشي فكركردم ولي احقاق حقوقم، و ظلمي كه ديگران مي رفت و نمي تونستم از اون جلوگيري كنم، اذيتم مي كرد. من قرباني عملي شدم كه خيلي وقته انجام ميشه"

و قوم لوط پيغمبرانشان را انكار نمودند آنگاه كه لوط به ايشان گفت: آيا از خدا نميترسيد

2009-09-12T12:00:00.000-07:00

بعد از شنيدن خبر اعلام دروغين بودن مدارك كروبي توسط قوه قضاييه و لمس شرايط اسفباري كه دستگيري كروبي و موسوي فقط بخشي از احتمالات آن است، همسرم شايد از روي استيصال قرآن را برداشت و تفال گونه باز كرد. تنها توضيحم اين است كه هرگز مذهبي نبوده و نيستم ، ‌باقي تفسيرها با خودتان:
ترجمه آيات 160 تا 172 سوره شعراء- و قوم لوط پيغمبرانشان را انكار نمودند؛ آنگاه كه لوط با مهر به ايشان گفت: آيا از خدا نميترسيد و از بدي پرهيز نميكنيد؟؛ من خيرخواه و امين شمايم؛ ..؛ آيا با مردان دست به اعمال ننگين ميزنيد؟ و خلقي را كه خدا همسرانتان قراردادرها ميكنيد؟آري شما مردماني ظالم و نابكاريد؛ (قوم در جواب او) گفتند اگر دست از نهي و منع برنداري تو را تبعيد خواهيم كرد؛ لوط گفت:اگر منع تان نتوانم خود دشمن عمل تان خواهم بود؛(دعاي لوط) خداوندا من و خاندانم را از اين اعمال دور نگهدار؛ پس ما نيز او و خاندانش را نجات بخشيديم؛ ..؛ آنگاه همه ي آن قوم را نابود ساختيم.

بده بدبد ... چه اميدي ... چه ايماني

2009-09-12T11:50:00.000-07:00

هميشه يكي از مسخره كنندگان جدي آدم هايي بوده ام كه شعارهاي كلي و بزك كرده براي اميدواري مي دهند. اما در اين روزها، در دل اين همه خبر بد كه پاياني ندارند، با گوشت و پوست حس كردم ارزش چند هجا و حرف زيباي به هم بافته را، آنگاه كه بوي اميدي ولو كم سو را به مشام انسان مي رسانند. واژه هايي از جنس كلمات نامه ي دكتر سروش.

اگر اين شعله بميرد ..

2009-09-01T08:41:00.000-07:00

سي سال زير خاكستر بوده ايم بس است ..
مشكلي كه اميدوار بودم تابحال به نحوي حل شده باشد،‌يا از طريق اعلان هاي رسمي سايت هاي مرجع سبز،‌يا آقاي سازگارا،‌مساله ي تشكيل شبكه اي واقعي از آدم هاست كه ارتباطشان محدود به دنياي مجازي نباشد. پيشنهادي كه يكي از دوستان براي بحث شبنامه ها داد دوباره داغم را تازه كرد. كاش بتوانيم راهي واقعي و در عين حال امن (كه ظاهرا بزرگترين مشكل مان است) پيدا كنيم براي شناسايي واقعي (ولو با اسم مستعار) براي اجراي كارهايي عملي مثل همين شبنامه ها.
خودمان را گول نزنيم. من خودم خيلي ها را مي شناسم كه عملا "بي خيال" شده اند و رفتارشان دارد دوباره شبيه هماني مي شود كه در اين سي سال دل مان را مي فسرد. اغلب آدم ها از لحاظ ميزان فعاليت براي كسب اطلاعات دست اول و انتقال آن به ديگران وضع منفعل و اتفاقي اي دارند. اگر كاري نكنيم پشيماني ها خواهد داشت. خيلي ها حتا از تصور گفتن صريح همين حرف ها در دنياي واقعي ابا دارند. به جمع وب گردهاي حرفه اي كه تازه درصد زيادي شان خارج از ايرانند دل خوش نكنيم. سي دي بسيار مفيدي از كليپ هاي ساخته شده از تصاوير جنايات و اتفاقات اين روزها بدستم رسيده كه ديدنش براي قشر كف جامعه از نان شب حياتي تر است. نمي دانم چطور ميشود شبكه اي براي توزيعش ساخت. خواهش مي كنم دست كم همفكري كنيد و نظر اجرايي بدهيد. فقط اشك ريختن پاي مانيتور حق ما نيست. مي دانم كه وضع مان چقدر نا امن است. اعتماد كردني كه به سختي مقدور است. براي همين به حرف آمده ام. حرف عمو محسن راجع به گرو هاي سه نفره خوب است. استفاده از پست هم بد نيست. نياز ما قدري تعهد عملي ست، ‌به انسانيت:
و انسان دشواري وظيفه بود

سعيدي سيرجاني‌ ،كشته ي راه قلم

2009-08-14T14:48:00.000-07:00

سعيدي سيرجاني نويسنده‌اي نيست كه در يك مقاله كوتاه بتوان وصفش را به تمامي گفت چه بر طريق تحليل رفتار و شخصيت او باشيم و چه در طريق نقد و خرده‌گيري از او ؛ هدف از نگارش اين چند سطر نه تجليل از سيرجاني است و نه تحليل مشي فكري او و نه تبليغ مواضع سياسي‌اش ، اين نوشتار تنها مي‌كوشد نويسنده‌اي فراموش شده را معرفي كند و بيش از اين را به خواننده مشتاق وامي‌گذارد ؛ او نيز چون هر انسان ديگري روزگاري بر طريقي رفت كه شايد اينك چندان صواب نمي‌نمايد، از خرده‌گيري بر دكتر مصدق و حمايتش از مظفر بقائي گرفته تا خروشيدن‌هاي پر نيش و كنايه‌ و انتقادهاي بي‌پروايش بر مسند نشينان پس از انقلاب ؛ سيرجاني بر شاه و شيخ هر دو مي‌خروشيد بي‌آنكه حتي لحظه‌اي واهمه‌ي جان خويش را داشته باشد ، با افتخار مي‌گفت – و البته عمل مي‌كرد ! – كه هيچ نوشته‌ي انتقادي و نامه معترضانه‌اي به مقامات را به پايان نبردم مگر آنكه نام و نشان واقعي خويش را در آن حك كردم و البته همين جسارت سرانجام قاتل جانش شد.

سيرجاني در شهر كوچك سيرجان در استان كرمان چشم گشود. سيرجان دوران كودكي سيرجاني در تمامي نوشته‌هايش نام پوشيده‌ي ايران بزرگ امروز است و خلق و خوي و سنت‌هاي سيرجاني‌هاي آن روزگار نماد ساده‌دلي‌ها و بلاهت‌ها و خطاهاي ملت بزرگي به نام ملت ايران ؛ سيرجاني پس از انقلاب سياسي شد ، تا پيش از آن انتقادهاي تند خويش را عليه دستگاه‌هاي فرهنگي كشور بي‌محابا به چاپ مي‌سپرد و حتي وزارت‌خانه‌هائي را كه نزديكان شاه در مصدر آن بودند به نقد مي‌كشيد اما به قول خودش چرخ گردون گشتي زد و انقلاب شد و …

آشنائي نگارنده با سعيدي سيرجاني به سالهاي پيش از دوم خرداد بازمي‌گردد. در آن زمان برنامه هويت بي‌آنكه شناسنامه‌اي داشته باشد و نشاني از مجري و كارگردان، بسياري از نويسندگان و مطبوعات دگرانديش را ( مانند مجله كيان و ايران فردا و نويسندگان نزديك به اين طيف ) به جاسوسي و مزدوري و خيانت متهم مي‌ساخت و جز اين به پخش فيلم‌هائي مبادرت مي‌ورزيد كه « اعتراف » نام داشت، اعتراف‌هائي كه گروهي از پي آن سر بر دار شدند و بسياري مجبور به سكوت و محكوم به تماشاي گفته‌هاي خويش كه نه اعتقادي بدان داشتند و نه آزادانه و از روي نقد آنها را بر زبان آورده بودند ؛ سعيدي سيرجاني كه سالها شجاعت و جسارت را شرمنده منش خويش ساخته بود برخلاف پيش‌بيني خويش نه در خيابان به تصادف رسيد ! و نه گلوله شخص ناشناسي در خلوت يك كوچه سينه‌اش را شكافت ، او نيز سرانجام تاب نياورد و لب به اعتراف گشود ، اعتراف به ناكرده‌ها و ناگفته‌ها ، اما فرجام كارش آزادي نبود چرا كه مخالفانش به اين نتيجه رسيده بودند كه او اصلاح ناپذير است

استاد دانشگاه در رشته ادبيات فارسي ، حافظ شناس برجسته ،‌ مفسر شاهنامه فردوسي ، مسلماني صافي اعتقاد كه دينش را نه تبليغ كرد و نه به اندك بهائي فروخت( به تعبير خودش ) ،‌ شاعر توانا و نويسنده‌ي كم نظيري كه كلمات و فرهنگ فارسي چون موم در دستانش نرم بود براي هميشه خاموش گشت و سپس در بادهاي فراموشي و غربت به كنج تاريك تاريخ رفت بي‌آنكه نسل نوين ايران در كنار نام هاي پر طمطراق سراغي از او بگيرد.

« وقتي انقلاب شد من فكر مي‌كردم اين يك انقلاب كمونيستي با پوسته اسلامي است اما وقتي به سرزمين‌هائي كه روزگاري رزمندگان ايراني دلاورانه با دشمن متجاوز مي‌جنگيدند رفتم ،‌ وقتي ديدم جوان ۱۶ ساله‌اي كه در اوج احساس شور و نشاط ، به جاي خوشگذراني به جبهه‌ها آمده و در وصيت خويش از خداوند طلب شهادت مي‌كند ، وقتي آنهمه ايثار و خلوص را ديدم به اشتباه بودن تفكرات خويش پي بردم ، دريافتم كه عمري در راه خطا رفتم و از ايدئولوژي بر حق حاكم ، برداشتي كاملا ناصواب داشته‌ام ، حال صراحتا بر اشتباه خويش اعتراف مي‌كنم و اميدوارم اگر خداوند عمري عطا فرمايد به جبران مافات بپردازم ، هر آنچه در سالهاي پيشين در كتاب‌هاي خويش نگاشته‌ام يكسره از آبشخور فكر منزوي و بدبين من نشات مي‌گرفته و تمامي باطل است ، استغفرالله و اتوب اليه »

سطور فوق بخشي از اعترافات سيرجاني است، اعترافاتي كه با آثار شش دهه عمر او يكسره در تناقض است. كتابهاي سعيدي سيرجاني موضوعات متنوعي را شامل مي‌شوند و براي معرفي هر يك مقاله مفصل جداگانه‌اي بايد نگاشت. آثار پس از انقلاب او بي‌آنكه محتواي آنها را ملاك قرار دهيم از نظر شيوائي نثر كم نظيرند ، برخي از ده ها كتاب او كه اكنون مهر ممنوع بر پيشاني ندارند و به همت نشر پيكان به چاپ رسيده‌اند شامل اين عناوين هستند:

ضحاك ماردوش ،‌ دو زن ، در آستين مرقع ،‌ بيچاره اسفنديار و … و در ميان كتابهاي ممنوعش يكي تفسير سورآبادي است كه 13 سال عمر بر آن نهاد اما هرگز به چاپ نرسيد و ديگري « اي كوته آستينان » است كه مجموعه برخي مقالات او است كه در كنار كتاب « شيخ صنعان » به طور نسبتا كاملي سيرجاني را به نويسنده مي‌شناساند اما فهرست كتابهاي ممنوعش بدينجا ختم نمي‌شود .
همچنين سيرجاني در امر جمع آوري اطلاعات براي دائره المعارف بزرگ ايرانيکا کمک هاي شاياني نمود.

سيرجاني كه از عدم صدور مجوز انتشار كتابهايش پس از انقلاب و ماندن آنها در انبار چاپخانه‌ها و خمير شدن تعدادي از آنها سخت گله‌مند بود دست به قلم برد و شروع به نامه‌نگاري و شكايت به مقاماتي كرد كه مي‌پنداشت مي‌توانند او را از زير بار مخارج و ضرر و زيان معطل ماندن چاپ كتابها برهانند.

آذر ۷۳ پايان سيرجاني رقم خورد.در حين نگارش کتابي پيرامون امام حسين (ع) و واقعه عاشورا بود که مرگ مجال اين کار را به او نداد. پس از قتلهاي پائيز ۷۷ بود كه نام او نيز در ميان قربانيان ماشين سركوب مطرح گرديد . بخش‌هاي زيادي از زندگي و آثار و افكار او همچنان در آنسوي خطوط قرمز قرار داد و اين چند خط تنها يادماني محافظه‌كارانه از آن نويسنده توانا ، مقتول و فراموش شده است.

چرا عده اي در خارج از ايران اينقدر با گنجي مشكل دارند؟

2009-08-14T04:26:00.000-07:00

چند روزي ميشود كه شاهد تكه پراني ها و متلك هاي عده اي در خارج از ايران براي زير سئوال بردن گنجي هستيم. آيا واقعا اين آدم ها تا اين اندازه مي توانند نسبت به آنچه كه گنجي از سرگذرانده بي تفاوت و حتامغرض باشند . يامان باشد زندانيان سياسي اي كه اكنون نگران شانيم همان مسئولين ر‍‍ژيم سال هاي قبل اند. انسانيم همه. والا در جمهوري اسلامي مگر هست كسي كه به نحوي مسئول فجايع اين سي نباشد. ما كه ساكت تماشا ميكرديم چه؟ البته نق هايي هم ميزديم... آقاي هادي خرسندي طي يك جمله ي سه خطي گنجي را با تمام آنچه كه پشت سر گذاشته تازه هم ارز خودشان ميبينند. واي بر ما ... دور نيست روزي كه همين عزيزان خون سهراب ها و نداها را هم با غربت توريسم منشانه ي اين سال هايشان هم ارز كنند و خلاص .. سهم خودشان را از مردم بخواهند. ميدانم كه اين حرف ها در اين زمان چقدر زهر است براي مان،‌اما خواهش ميكنم از تمام كساني كه نظري دارند؛ آيا واقعا اين است انصاف در حق گنجي اي كه امضاي دويست و اندي ازبرجسته ترين متفكران معاصر را به همراهي مان جلب كرده؟ گيرم كه كه اكبر خان عبوس است و بد اخلاق. فكر ميكنيد ما جاي او بوديم الان كجا بوديم. ميتوانيد تصور كنيد؟ دلم ميخواهد به او بگويم كه قدري چاشني محبت جاي خالي خيلي از تحليل ها را پر ميكند. به نظر ميرسد خيلي از مدعيان روشنفكري در خارج از ايران حتا با تاويل ادبيات نوشته هاي او مشكل دارند

لحظه هاي متراكم تاريخ و ما

2009-08-13T14:20:00.000-07:00

در زندگي جمعي آدم ها در هر بوم و سرزمين، بعضا شرايطي در عرض و طول هم بوجود مي آيند كه در نهايت آنها را به دوره هايي اصطلاحا تاريخ ساز مي كشاند. خيلي ها از دريافت و درك چنين شرايطي عاجز مانده معلول وقايعي ميگردند كه بعدها بايد تحت عنوان تاريخ حسرتش را بخورند. نظير آنچه كه در اغلب انقلاب هاي تاريخ ديده و شنيده ايم. از جمله 1357 در ايران. اما اين بار ...!ا
من تا همين سه ماه پيش يكي از بسياراني بودم كه با متعلق دانستن خود به قشر متوسط و مثلا تحصيلكرده ي جامعه اولا كاملا احساس اقليت داشتم و مهمتر اينكه هيچ اميدي به وجود هيچ نوعي از آگاهي جدي جمعي در جامعه نمي بستم.چه رسد به بروزش. اما ظاهرا اعتماد به نفس افسانه اي محمود و اطرافيان عمدتا بيمارش ، باعث طراحي مناظره هاي تلويزيوني اي شد كه جدا از يكسري عوامل ريز ودرشت ديگر،‌باعث افتادن جرقه بر دل خرمني شد كه پيش بيني اش براي خود مردم هم سخت بود.
اما اين روزها آنقدر آگاهي و تحليل هاي هوشمندانه و تيز بينانه از مردم اطرافم ديده ام كه به سختي مي شود حرفي به ميان آورد كه نيانديشيده يا نشنيده باشند. اما نكته در اين جاست كه گفتم: مردم اطرافم؛ يعني طبقه اي مشخص از اجتماع. در يك كلام،‌به نظرم، اين جنبش،‌تپش قلب آگاه قشر متوسط تهران و درمرحله ي بعد چند شهر بزرگ است. جنبشي كه در روشنفكرانه بودن هسته اش،‌اگر بينظير نباشد كم نظير است. اما مشكل همين جاست كه هنوز با درگير شدن تمام لايه هاي اجتماع قدري فاصله دارد. حالا اين "قدري " چقدر است؟! گاهي احساس ميكني همين بيخ گوش و گاه در فاصله اي ماراتني. ولي يك چيز مسلم است. براي امثال مني كه به سبب شرايط شغلي و اجتماعي با جمعي از آدم هاي متعلق به اقشار ديگر و به خصوص طرفدار حاكميت (در شدت هاي مختلف) درگيري و برخورد روزمره داريم؛ نحوه ي اين برخورد و ميزان وقت و انگيزه اي كه صرف ميكنيم واقعا اهميت پيدا ميكند.
گاهي به نظرم مي رسد كه اين روزها شبيه مبلغين مذهبي دو قرن پيش شده ام. بحث ها هميشه از ميزان صحت فجايع و جنايات حكومت آغاز ميشود و كم كم به مسائل بنيادي تر ميرسد. باور كنيد اغلب آدم هاي مذهبي در جامعه ي ما در جايي از مسير ترس از يگانه ي بي همتاي اسلام، هويت مستقل و وجود انساني شان را دفن كرده اند.نميخواهم پيچيده اش كنم اما نيتم از نوشتن اين مطالب كمكي كوچك به همفكراني است كه حالا ديگر مي دانم كم نيستند و انديشه شان با تمام سهمناكي اش براي بدويت اين ابلهان، با سرعتي غريب در حال تكثير است.
براي روبرو شدن با اقشار عامي تر و ذهن هاي نا آشنا تر با اطلاعاتي كه مدت هاست ما در آن غرقيم، نكته هاي نه چندان بي اهميتي هست كه توجه به آنها مي تواند خيلي موثر باشد.
1- يكي از نگراني هاي عمده ي قشر بزرگي از جامعه،‌اعم از مذهبيون و كارگران يا اصطلاحا بدنه ي اجتماع،‌تصور آنها ازوضعيت جامعه در صورت ايجاد آزادي كامل به سبك غربيست. بارها شاهد ابراز نگراني دوستاني از ميان آدمهايي بوده ام كه به هرحال جزيي از اين امواج سبزند و بنا به هر دليل درست يا نادرست،‌مباداي آن را دارند كه فرداي آزادي،‌شاهد لختي زنان و دختران، و بي بند وباري فرزندانشان گردند. خواهش ميكنم اين موضوع را جدي بگيريد و هرگز به تمسخر به آنها نگاه نكنيد كه با قدري تامل در علت هاي نگراني شان مي توان بسياري از گره هاي بسته ي اين جامعه را باز كرد.
2- اشخاص شاغل در مراكز دولتي هنوز با چنان ترس و واهمه ي عجين با هويت شغلي شان روز ها را به شب مي رسانند كه گاه از قياس شخصيت شان در خانه و محل كار حيرت زده مي شويم. باور كنيد براي زدودن اين رياي سنگين با رسوب سي ساله اش ،‌عزمي چنان لازم است كه ناگزيرم از وا‍ژه ي دستمالي شده ولي همچنان عزيز "ملي" استفاده كنم. اين آدم ها نياز به كمك دارند. خيلي ها را ميشناسم كه سالهاست در مثلا صدا و سيما چهره هايي شناخته شده اند و با تن دادن به فرمول هاي سهل الاجراي اداري عملا مدافع حكومت بوده اند، در حالي كه اغلب شان در محدوده ي شخصي يكي بوده اند شبيه همه ي ما. با همان نق و نوق ها و حتا بيشتر، نقدهاي اساسي. اما چه ميشود كرد كه بقول بزرگ تر ها نان در آوردن مردم سالهاست كه دين و ايمان برايشان نگذاشته. خلاصه؛‌حرفم اين است كه به همان اندازه اي كه اين همه هوشمندي در اين مردم قابل مشاهده شده،‌رابطه ي بين واقعيت و حقيقتي كه برايش هزينه كرده ايم پيچيده تر ميشود. بله،‌ميشود نشست و گفت كار اين ها تمام است؛‌سه ماه ديگر،‌يكسال ديگر، اما خيلي ها اين روزها دعا ميكنند كه كار با پيچشي نرم در قدرت و تغييراتي تدريجي،‌اما اساسي در قانون اساسي پايان بگيرد. اگرنه،‌چه بسا همگي شاهد طوفاني گرديم كه كنترل ويراني هايش در اختيارمان نباشد. با توجه به اين هاست كه فكر ميكنم نقش تك تك ما در يافتن،‌و نشان دادن راه هايي براي مبارزه ي مدني به اقشار مختلف درگير با بدنه ي نظام،‌بي اندازه تعيين كننده است.
3-كنار گذاشتن سهمي كوچك از 24 ساعت براي موضوعي كه همگي در مقام حرف تاييدش ميكنيم؛ اما در عمل هنوز بسياري از ما زمان موثري را به آن اختصاص نداده ايم. خود من؛ كه بالاخره براي نوشتن اين سست قلمي ها نشسته ام،‌ساعت يك و نيم جمعه شب را غنيمت شمرده و آغاز كرده ام. نمي دانم چقدر شانس زندگي نصيب اين وبلاگ خواهد شد تا انگيزه ي تداومش را پيدا كنم.